بررسی تحلیلی و انتقادی کتاب سکه های ایران دوره صفویه ۱۱۶۸-۹۰۷ه.ق

سکه به عنوان یکی از اموال مهم منقول و یک سند تاریخی مکتوب سهم بسزایی در تکمیل و افزایش دانسته های ما از تحولات تاریخی دارد و با استفاده از دانش سکه شناسی می توان برخی وقایع و مسائل مهم تاریخی را تشریح و تبیین نمود. سال ها پس از توجه ویژه پژوهشگران غربی به سکه های سلسله ها و شاهان ایرانی و تالیف کتاب های سکه شناسی، پژوهشگران و مجموعه داران ایرانی نیز با تکیه و توجه به دانش سکه-شناسی کتاب هایی با موضوع سکه های ادوار مختلف تاریخ ایران تالیف نمودند. بهرام علاء الدینی از جمله افرادیست که در این حوزه صاحب اثرست و کتاب «سکه های ایران دوره صفوی ۹۰۷-۱۱۶۸» آخرین اثر وی در سال ۱۴۰۳ می باشد. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی برآنست تا ضمن رعایت تمام جوانب نقد منصفانه، میزان ارزش علمی و تحقیقی و نقاط قوت و ضعف این کتاب مذکور را بررسی نماید.یافته-های پژوهش حاکی از آنست که باوجود این که علاء الدینی تلاش نموده تا از تجربیات چندین ساله اش به عنوان مجموعه دار سکه و دانش-آموخته تاریخ برای نگارش این کتاب بهره ببرد، اما در مقابل نقاط قوت کتاب که عبارتند از استفاده از سکه های ضراب خانه های مختلف صفویان، درج اوزان دقیق و خوانش صحیح سجع نوشته ی سکه ها، کتاب نقاط ضعف زیادی از جمله غلبه ی تصویر بر متن، عدم استفاده بهینه از منابع و تحقیقات جدید، پرداختن به تاریخ سیاسی به جای مباحث اصلی سکه شناسی هم چون سازوکار ضراب خانه و چگونگی ضرب و جعل انواع سکه ها و مشخص نبودن اسامی و ارزش مادی سکه ها دارد که آن را به یک کاتالوگ مصور و نه یک تالیف و پژوهش علمی مبدل نموده است.

کلیدواژه ها:

صفویان ، مسکوکات ، ضرابخانه ، سکه شناسی ، بهرام علاءالدینی