بررسی نقش تعامل معلم و دانش آموز در بهبود یادگیری در دوره ابتدایی

تعامل معلم و دانش آموز یکی از عوامل کلیدی در بهبود یادگیری و ارتقای کیفیت آموزش در دوره ابتدایی به شمار می رود. هدف این پژوهش بررسی نقش تعامل معلم و دانش آموز در بهبود یادگیری دانش آموزان مدارس ابتدایی شهرستان پارس آباد، استان اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل تمام دانش آموزان و معلمان مدارس ابتدایی شهرستان پارس آباد بود و نمونه با استفاده از روش تصادفی طبقه ای انتخاب شد. ابزارهای گردآوری داده شامل پرسش نامه تعامل معلم و دانش آموز، کارنامه های تحصیلی و مصاحبه های نیمه ساخت یافته با معلمان و مدیران بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین تعامل معلم و دانش آموز و پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. تعامل عاطفی بیشترین تاثیر را بر انگیزش و مشارکت فعال دانش آموزان داشت و تعامل شناختی با یادگیری عمیق و پایدار رابطه معنادار نشان داد. تعامل رفتاری نیز نقش مکمل در ارتقای یادگیری ایفا کرد. نتایج مصاحبه ها موانعی مانند تراکم کلاس و محدودیت زمان را در کاهش کیفیت تعامل موثر دانستند، اما اهمیت استفاده از روش های تدریس فعال و توجه به تفاوت های فردی را تاکید کردند. در مجموع، پژوهش نشان داد که تقویت ابعاد مختلف تعامل معلم و دانش آموز می تواند به افزایش یادگیری، انگیزش و رشد همه جانبه دانش آموزان دوره ابتدایی منجر شود.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم و دانش آموز ، یادگیری ، انگیزش تحصیلی ، مدارس ابتدایی ، استان اردبیل