اثر اجتناب از کمک طلبی تحصیلی بر پریشانی روانشناختی دانشجویان تربیت بدنی با نقش میانجی سرگردانی ذهنی

این پژوهش با هدف بررسی اثر اجتناب از کمک طلبی تحصیلی بر پریشانی روانشناختی دانشجویان تربیت بدنی با نقش میانجی سرگردانی ذهنی انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش ، دانشجویان گروه تربیت بدنی دانشگاه سیستان و بلوچستان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳بود. با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای بر اساس جنسیت، تعداد ۲۱۲ نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند . ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه های اجتناب از کمک طلبی (ریان و پینتریچ، ۱۹۹۷)، پریشانی روانشناختی (کسلر و همکاران، ۲۰۰۲) و سرگردانی ذهنی (مرازک و همکاران، ۲۰۱۳) بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها از مدل معادلات ساختاری با کمک نرم افزار اسمارت پی ال اس نسخه ۳ بهره گرفته شد. بر اساس یافته ها اجتناب از کمک طلبی تحصیلی بر پریشانی روانشناختی دانشجویان اثر مثبت و معناداری داشت (۰۱/۰P<)، اجتناب از کمک طلبی تحصیلی بر سرگردانی ذهنی دانشجویان اثر مثبت و معناداری داشت (۰۱/۰P<)، سرگردانی ذهنی بر پریشانی روانشناختی دانشجویان اثر مثبت و معناداری داشت (۰۱/۰P<)، اجتناب از کمک طلبی تحصیلی بر پریشانی روانشناختی دانشجویان با میانجی گری سرگردانی ذهنی اثر مثبت و معناداری داشت (۰۱/۰P<). بنابراین می توان نتیجه گرفت دانشجویانی که در انجام تکالیف دانشگاهی از کمک طلبی اجتناب می کنند دچار سرگردانی ذهنی بیشتری می شوند و این سرگردانی ذهنی هم باعث افزایش پریشانی روانشناختی آنان می گردد.

کلیدواژه ها:

کمک طلبی تحصیلی ، پریشانی روانشناختی ، سرگردانی ذهنی