نقش تاب آوری خانواده در رشد پس از ضربه: میانجی گری سریالی تاب آوری فردی و خودشفقت ورزی

هدف این مطالعه تعیین نقش میانجی سریالی تاب ­آوری فردی و خودشفقت­ ورزی بین تاب ­آوری خانواده و رشد پس از ضربه بود. این مطالعه، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل بیماران جسمانی شدید بستری شده در بیمارستان­ های استان خراسان جنوبی در سال ­های ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۳ بود. تعداد ۲۶۹ نفر به شیوه نمونه­ گیری هدفمند انتخاب شدند و پرسشنامه ­های تاب­ آوری خانواده، تاب ­آوری فردی، خودشفقت ­ورزی و رشد پس از ضربه را تکمیل کردند. داده ­ها با استفاده از روش تحلیل مسیر سریالی هایز تحلیل شد. نتایج نشان داد که مدل مفهومی پژوهش از برازش مطلوب برخوردار است (R=۰/۷۳ ،F(۳,۲۳۵)= ۸۹/۱۳ ،p<۰/۰۰۰۱ ،R۲=۰/۵۳). همچنین اثر مستقیم تاب­ آوری خانواده (۰/۳۸=β)، تاب­ آوری فردی (۰/۴۱=β) و خودشفقت ­ورزی (۰/۲۶=β)  بر رشد پس از ضربه معنادار بود. بعلاوه، اثرات غیرمستقیم تاب آوری خانواده بر رشد پس از ضربه با میانجی­ گری تاب آوری فردی و با میانجی­گ ری سریالی تاب آوری فردی و خودشفقت­ ورزی معنادار بود. درحالی که، میانجی­ گری خودشفقت­ ورزی بین تاب آوری خانواده و رشد پس از ضربه معنادار نبود. تاب آوری خانواده به عنوان یک سیستم حمایتی عمل می کند که فرصت های رشد را افزایش می دهد. تاب آوری فردی و خودشفقت ورزی نیز به عنوان راهبردهای فردی به پردازش سالم تر تجارب آسیب ­زا کمک می کنند. در واقع، این عوامل شرایط بهینه ای را برای رشد پس از ضربه فراهم می کنند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری خانواده ، تاب آوری فردی ، خودشفقت ورزی ، رشد پس از ضربه