نقش میانجی دشواری در تنظیم هیجان در رابطه بین تکانشگری، نوجویی و رفتارهای پرخطر در نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف نقش میانجی دشواری در تنظیم هیجان در رابطه بین تکانشگری، نوجویی و رفتارهای پرخطر در نوجوانان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، همبستگی است. جامعه پژوهش حاضر تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر زنجان (۱۸۳۵۵ نفر) در سال تحصیلی ۴۰۳-۱۴۰۲ بودندکه تعداد ۴۰۰ نفر به شیوه نمونه­گیری در تصادفی خوشه­ای مرحله ای انتخاب شدند و به  مقیاس­های پژوهش شامل مقیاس تنظیم هیجان گراتز و رامر (۲۰۰۴)، مقیاس تکانشگری بارت (۲۰۰۴)، مقیاس سرشت و منش کلونینجر (۱۹۹۴) و مقیاس رفتارهای پر خطر زاده محمدی و احمدی (۱۳۸۸) پاسخ دادند. نتایج تحلیل حاکی از آن بود که اثر مستقیم تکانشگری (p<۰/۰۵ ،β=۰/۳۱)، نوجویی (p<۰/۰۵ ،β=۰/۱۷)،  و دشواری در تنظیم هیجان(p<۰/۰۵ ،β=۰/۱۳)، بر رفتارهای پر خطر در نوجوانان و اثر مستقیم تکانشگری بر دشواری در تنظیم هیجان معنادار بود (p<۰/۰۵ ،β=۰/۵۲). اثر غیر مستقیم تکانشگری بر رفتارهای پرخطر با میانجی گری دشواری در تنظیم هیجان نیز معنادار بود (p<۰/۰۵ ،β=۰/۰۷). با توجه به نتایج بدست آمده نیاز به مداخلات هدفمند است که هم تکانشگری، نوجویی و هم مهارت های تنظیم هیجان را مورد توجه قرار دهند. دشواری در تنظیم هیجان، میانجی کلیدی رابطه تکانشگری و رفتارهای پرخطر در نوجوانان است.

کلیدواژه ها:

تکانشگری ، دشواری در تنظیم هیجان ، رفتارهای پرخطر ، نوجوانان ، نوجویی