مدل ساختاری پیش بینی تجربیات شبه روان پریشی بر اساس ترومای کودکی با نقش میانجی انعطاف پذیری روان شناختی در دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل ساختاری پیش ­بینی تجربیات شبه روان پریشی بر اساس ترومای کودکی با نقش میانجی انعطاف پذیری روان شناختی در دانشجویان انجام شده است. روش پژوهش حاضر توصیفی - همبستگی با استفاده از مدل­ سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری کل دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز در زمستان سال ۱۴۰۳ بودند. حجم نمونه بر اساس مدل کلاین (۲۰۲۳) و با روش نمونه گیری در دسترس (به شیوه آنلاین) ۲۰۰ نفر انتخاب شد. با استفاده از مقیاس پرسشنامه ارزیابی عمومی از تجربه ­های روان پریشی (CAPE-۴۲؛ استفانیز و همکاران، ۲۰۰۲)، فرم کوتاه پرسشنامه ترومای کودکی (CTQ-SF؛ برنشتاین و همکاران، ۲۰۰۳) و سیاهه چندبعدی انعطاف پذیری روانشناختی (MPFI؛ رولفس و همکاران، ۲۰۱۸) داده ها جمع آوری شد. با استفاده از نرم افزار SPSS و AMOS نسخه ۲۹ داده ­ها تحلیل شد. یافته­ های پژوهش نشان داد که اثرات مستقیم ترومای کودکی (۰/۶۵=β و ۰/۰۰۱>p) و انعطاف ­پذیری روان شناختی (۰/۲۹- =β و ۰/۰۰۳>p) بر روی تجربیات شبه روان پریشی معنادار است. همچنین نتایج نشان داد که انعطاف پذیری روان شناختی در رابطه بین ترومای کودکی (۰/۶۲- =β و ۰/۰۰۱>p) با تجربیات شبه روان پریشی نقش میانجی و معنادار دارد. همچنین مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (RMSEA=۰/۰۶, SRMR=۰/۰۳, p<۰/۵) و ۶۴ درصد از واریانس تجربیات شبه روان پریشی تبیین می­ شود. این مطالعه درک مکانیسم های احتمالی تجربیات روان پریشی دانشجویان را عمیق تر کرد. برای دانشجویانی که از تروماهای کودکی رنج می برند، انعطاف ­ناپذیری روان شناختی ممکن است یک راهبرد مقابله ای ناسازگارانه باشد که دانشجویان را به سمت تجربیات روان پریشی سوق می دهد.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری روان شناختی ، تجربیات شبه روان پریشی ، ترومای کودکی