پیش بینی اضطراب اجتماعی نوجوانان پسر بر اساس طرحواره های هیجانی: نقش واسطه ای تاب آوری

هدف از انجام این پژوهش پیش بینی اضطراب اجتماعی نوجوانان پسر براساس طرحواره های هیجانی آن ها با تاکید بر نقش واسطه ای تاب ­آوری بود. طرح پژوهش حاضر همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمام دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهرستان فین هرمزگان در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱  بودند. در این پژوهش ۲۷۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. جهت جمع آوری داده ها از مقیاس اضطراب اجتماعی واتسون و  فرند (۱۹۹۶)، مقیاس طرحواره های هیجانی لیهی (۲۰۰۲)  و تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) استفاده شد. تحلیل داده ­ها  به روش معادلات ساختاری  با استفاده از آزمون ضریب همبستگی پیرسون و نرم افزار Amos  نسخه ۲۲ انجام شد. یافته های به دست آمده از تحلیل داده ها نشان داد بین طرحواره های هیجانی منفی و اضطراب اجتماعی رابطه مثبت و معنادار وجود داشت. همچنین، بین تاب آوری و اضطراب اجتماعی رابطه منفی و معنادار یافت شد اما بین طرحواره های هیجانی مثبت و اضطراب اجتماعی رابطه معنادار نشد. همچنین، بین طرحواره های هیجانی مثبت و منفی با اضطراب اجتماعی از طریق تاب آوری رابطه غیرمستقیم وجود داشت. در نتیجه، تاب ­آوری به عنوان متغیر واسطه ای رابطه ی میان اضطراب اجتماعی و طرحواره های هیجانی را تعدیل می کند.

کلیدواژه ها:

اضطراب اجتماعی ، تاب آوری ، طرحواره های هیجانی ، نوجوان