اثربخشی برنامه آموزشی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اهمال کاری، خودتنظیمی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزشی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اهمال­ کاری، خودتنظیمی و عملکرد تحصیلی دانش ­آموزان انجام شد. روش پژوهش از نوع نیمه ­آزمایشی با طرح پیش ­آزمون– پس ­آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش کلیه دانش ­آموزان پسر دوره متوسطه دوم ناحیه ۵ تبریز در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بودند. از طریق روش نمونه­ گیری هدفمند ۳۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده در این مطالعه پرسشنامه­ های اهمال کاری تحصیلی سولومن و راث بلوم (۱۹۸۴)، مقیاس خودتنظیمی تحصیلی بوفارد و همکاران (۱۹۹۵) و عملکرد تحصیلی فام و تیلور (۱۹۹۹) بود. گروه آزمایش به ­مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ­ای، یک روز در هفته، برنامه آموزش پذیرش و تعهد را دریافت کردند. داده­ های حاصل از پژوهش از طریق تجزیه و تحلیل کوواریانس چند­متغیره مورد بررسی قرارگرفت. سطح معنی ­داری در کلیه آزمون­ ها ۰/۰۵ در نظر گرفته­ شد. نتایج حاصل نشان داد که برنامه آموزشی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اهمال ­کاری تحصیلی (۰/۰۰۱>p)، خودتنظیمی تحصیلی (۰/۰۰۱>p) و عملکرد تحصیلی (۰/۰۰۱>p) دانش آموزان موثر است. با توجه به یافته­ های حاصل از پژوهش، آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد  تا حد زیادی می ­تواند موجب کاهش اهمال ­کاری تحصیلی و بهبود خودتنظیمی و عملکرد تحصیلی در دانش­ آموزان شود.

کلیدواژه ها:

آموزشی مبتنی بر پذیرش و تعهد ، اهمال کاری تحصیلی ، خودتنظیمی تحصیلی ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان