ارائه مدل توانمندسازی منابع انسانی مبتنی بر آموزش مجازی در دوره پساکرونا برای سازمان های ورزشی ایران

هدف از این پژوهش ارائه مدل توانمندسازی منابع انسانی مبتنی بر آموزش مجازی در سازمان های ورزشی ملی شرایط دوره پساکرونا بود. روش تحقیق از نوع کیفی با رویکرد تحلیل مضمون بود. مشارکت کنندگان پژوهش شامل صاحب نظران علمی (دانشگاهی) و صاحب نظران اجرایی (مدیران و کارشناسان) در زمینه موضوع پژوهش بود. تعداد نمونه بر حسب رسیدن به اشباع نظری ۱۴ نفر انتخاب گردید. نمونه گیری نیز به روش قضاوتی (هدفمند) انجام شد. ابزار پژوهش مصاحبه نیمه اکتشافی (نیمه هدایت شده) به همراه مطالعه کتابخانه ای تکمیلی آن بود. روایی ابزار و نتایج پژوهش براساس تایید روایی محتوای چارچوب مصاحبه توسط پژوهشگران خبره و میزان توافق بین دو مصحح کدگذاری ارزیابی و تایید گردید. براساس نتایج ۸۴ کد مفهومی استخراج شده در ۳۰ مضمون فرعی، ۱۱ مضمون اصلی و ۵ مقوله کلی چارچوب بندی شدند پنج مقوله کلی به ترتیب اثرگذاری-اثرپذیری و مضامین اصلی زیرمجموعه آن ها شامل عوامل زمینه ای - وضعیتی (چالش های سازمانی دوره پساکرونا، تحول دیجیتال فراگیر، الزامات نوین آموزش شغلی)، عوامل ظرفیتی- فنی (ظرفیت فناوری اطلاعات و ارتباطات سازمان ها، قابلیت یادگیری سازمانی)، عوامل فرایندی- کارکردی (زمینه یابی توانمندسازی مجازی، کارآمدی سیستم پیاده سازی، قابلیت آموزش شغلی مجازی)، عوامل قابلیتی-فردی (سواد فناوری کارکنان، قابلیت یادگیری حرفه ای،) و عوامل پیامدی- عملکردی (توانمندی منابع انسانی و پایداری سازمانی) بود. براساس یافته ها می توان گفت توانمندسازی و آموزش شغلی در بسترمجازی نیز مطابق مدل پژوهش یک فرایند و کارکرد چندسطحی است که نیازمند توجه به شرایط زمینه ای و وضعیت محیطی، بهره گیری فنی از ظرفیت ها و ارتقای آمادگی افراد می باشد تا بتواند سرمایه انسانی توانمند و پایداری سازمان را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی مجازی ، آموزش شغلی ، سرمایه انسانی ، مراکز ورزشی ، دوره پساکرونا