قر / قره / قرا (کاوشی در ریشه و معنای چند جاینام)

زمینه/ هدف: با رواج زبانی بیگانه در یک سرزمین، نه تنها واژه های تازه ای به واژگان زبان آن سرزمین افزوده می شود، بلکه شماری از واژه ها نیز به سبب نزدیکی های آوایی با واژگان زبان بیگانه درمی آمیزند. این گونه از تحول را در شماری از واژه های ایرانی در مواجهه با زبان های عربی و ترکی می توان دید که به ویژه در جای نام ها قابل پی گیری است. شماری از جای نام های کهن ایرانی با واژه های عربی و ترکی درآمیخته و نهایتا غیر ایرانی پنداشته شده اند.روش/ رویکرد: یکی از موارد پرتکرار این مساله جای نام هایی هستند که بخشی از آن ها یکی از واژه های قر، قره و قرا است. عمدتا این واژه ها و جای نام هایی که یکی از این سه ریخت در آن ها به کار رفته باشد، ترکی پنداشته می شوند. جست وجوهای تاریخی و زبانی ما را به نتیجه های دیگرگونی رهنمون می شود.یافته ها/ نتایج: با رواج زبان ترکی در ایران، واژه های "قر" به معنای گل آلود و باتلاق، "گر" به معنای تپه و کوه و "خوره" و "کوره" در جای نام ها با واژه ترکی قره و دیگر ریخت های آن درآمیخته و همه آن جای نام ها نیز ترکی پنداشته شده اند. در این مقاله با بررسی جای نام هایی که واژه های قر، قره و قرا را در خود دارند، کوشش شده ریخت های کهن آن جای نام ها بازیابی و درباره معنا و ریشه آن ها بحث شود.

کلیدواژه ها:

جاینام ، ریشه شناسی ، قره ، قرا ، قر