رابطه همگرایی قومی در خوزستان و امنیت ملی ایران (۱۴۰۲-۱۳۹۵)

این پژوهش به بررسی عوامل فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی موثر بر همگرایی اقوام در استان خوزستان و تاثیر آن بر امنیت ملی ایران در سال های ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۲ می پردازد. سوال اصلی پژوهش این است که چگونه همگرایی اقوام در خوزستان بر امنیت ملی تاثیر می گذارد؟ فرضیه اصلی پژوهش بر این مبنا استوار است که مشارکت اقوام در فرآیند های اجتماعی و سیاسی، به ویژه در سطح محلی، می تواند به تقویت همگرایی قومی و در نتیجه بهبود امنیت ملی منجر شود. روش تحقیق به صورت کیفی و با استفاده از مصاحبه های نیمه ساختاریافته انجام شده است. داده ها از طریق مصاحبه با ۲۰ نفر از خبرگان، شامل اساتید دانشگاه، فعالان فرهنگی، رهبران قومی و مقامات محلی جمع آوری شد. تحلیل داده ها به روش تحلیل مضمون انجام شده است.نتایج پژوهش نشان می دهد که توزیع عادلانه منابع اقتصادی، فرصت های شغلی، مشارکت سیاسی اقوام، و سیاست های حمایتی دولتی از عوامل اصلی تقویت همگرایی قومی و امنیت ملی هستند. در مقابل، نابرابری های اجتماعی و اقتصادی و بحران های زیست محیطی می توانند تهدیداتی برای همگرایی قومی و امنیت ملی ایجاد کنند. همچنین، رهبران قومی و نهادهای اجتماعی نقشی کلیدی در کاهش تنش ها و ارتقای همگرایی قومی ایفا می کنند.

کلیدواژه ها:

همگرایی ، امنیت ، خوزستان ، سیاست های دولتی ، نابرابری ، رهبران قومی