رابطه سلامت معنوی و رشد پس از سانحه در سالمندان خانواده قربانیان مبتلا به کووید-۱۹

مقدمه: با توجه به تغییرات و چالش های پاندمی کووید-۱۹ بر جوامع و خانواده ها و نیز فقدان برخی اعضای خانواده ها، ارتقای سلامت معنوی و کاهش تنش های روانی و دستیابی به رشد پس از سانحه در سالمندان خانواده های داغ دیده اهمیت ویژه ای دارد. مطالعه حاضر با هدف تعیین رابطه سلامت معنوی و رشد پس از سانحه در سالمندان خانواده قربانیان کووید-۱۹ در شهر تهران، ایران انجام شد. روش کار: این مطالعه توصیفی-تحلیلی در فاصله فروردین تا اسفند ۱۴۰۱با حجم نمونه ۲۳۰ سالمند در شهر تهران انجام شد. افراد واجد شرایط با روش نمونه گیری خوشه ای وارد مطالعه شدند. داده ها با استفاده از پرسش نامه های دموگرافیک، سلامت معنوی پولوتزین و الیسون (۱۹۸۲) و پرسش نامه رشد پس از سانحه به صورت الکترونیکی جمع آوری شدند. تحلیل داده ها با آزمون های توصیفی و ضریب همبستگی اسپیرمن انجام شد. یافته ها: نتایج ضریب همبستگی اسپیرمن نشان داد که بین نمره کل سلامت معنوی و نمره رشد پس از سانحه در سالمندان همبستگی مثبت و متوسطی وجود دارد و از نظر آماری معنی دار است (۰۰۱/۰p<، ۶۱/۰r=). همچنین بین نمرات ابعاد مذهبی (۰۰۱/۰p<، ۵۵/۰r=) و وجودی (۰۰۱/۰p<، ۵۸/۰r=) سلامت معنوی با رشد پس از سانحه نیز همبستگی مستقیم و متوسط مشاهده شد. بین این دو بعد، سلامت معنوی وجودی یا درونی رابطه قوی تری نسبت به سلامت معنوی مذهبی یا محیطی با رشد پس از سانحه سالمندان داشت. بنابراین، هرچه سطح سلامت معنوی سالمندان بالاتر باشد، رشد پس از سانحه آنان نیز افزایش می یابد. نتیجه گیری: یافته های مطالعه نشان می دهد که با برنامه های درمانی و مراقبتی و ارائه مداخلاتی جهت افزایش سلامت معنوی سالمندان می توان گامی موثر برای افزایش رشد پس از سانحه در مواجهه با بحران هایی مانند پاندمی کووید-۱۹ برداشت.

کلیدواژه ها:

Coronavirus ، Older Adults ، Spiritual Well-Being ، Post-Traumatic Growth ، Iran ، کرونا ویروس ، سالمندان ، سلامت معنوی ، رشد پس از سانحه ، ایران