مدیریت بحران زلزله با محوریت تخلیه اضطراری در محله پامنار بافت قدیم شهر کرمان

مقدمه: تخلیه ی اضطراری افراد نجات یافته از بلایا که در منطقه تحت تاثیر مخاطره واقع شده اند، یکی از راهبردهای عمومی و فعالیت های اصلی در مدیریت بحران ناشی از حوادث غیرمترقبه به شمار می رود و از نخستین مراحل مدیریت بحران به شمار می رود که باید در کمترین زمان ممکن انجام شود، چراکه سرعت در جابه جا کردن آسیب دیدگان، می تواند تاثیر بسزایی در کاهش نرخ مرگ ومیر ناشی از وقوع مخاطره داشته باشد. لذا هدف این تحقیق مدیریت بحران زلزله با محوریت تخلیه اضطراری در محله پامنار بافت قدیم شهر کرمان می باشد.داده و روش: روش انجام این پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده که اطلاعات آن از طریق مطالعات کتابخانه ای و میدانی، گردآوری شده است. در این پژوهش عوامل موثر در تخلیه اضطراری هنگام زلزله در محله پامنار بافت قدیم مورد بررسی قرار خواهد گرفت و برای تجزیه و تحلیل داده ها و همچنین به منظور ارزیابی نهایی از مدل یابی در محیط Arc Map استفاده شده است.یافته ها: اولویت های تخلیه اضطراری این محله هنگام بحران زلزله شناسایی شده اند، بدین صورت که اولویت اول تخلیه اضطراری ۲۲/۲۳ درصد (مساحت ۸۴۴۷۷ مترمربع)، اولویت دوم ۵۶/۲۱ درصد(مساحت ۷۸۴۱۶ مترمربع) و اولویت سوم تخلیه اضطراری محله پامنار ۳۴/۳۶ درصد (مساحت ۱۳۲۱۸۵ مترمربع) از مساحت اشغال شده را به خود اختصاص داده اندکه مجموعا ۸۱ درصد (مساحت ۲۹۵۰۷۸ مترمربع) از محله پامنار بافت قدیم شهر کرمان در زمان وقوع زلزله نیاز به تخلیه اضطراری دارند.نتیجه گیری: با توجه به درصد بالای آسیب پذیری، ضرورت دارد که برنامه ریزی دقیق، سریع و عملیاتی برای تخلیه اضطراری این منطقه در دستور کار مدیران بحران قرار گیرد. شناسایی اولویت های تخلیه، می تواند به کاهش تلفات انسانی و افزایش اثربخشی اقدامات امدادی کمک کند.نتایج نشان می دهد که آمادگی پیشگیرانه و طراحی مسیرهای تخلیه، نقش حیاتی در مدیریت بحران زلزله دارد و باید به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از سیاست های شهری در مناطق بافت قدیم لحاظ شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران ، زلزله ، تخلیه اضطراری ، بافت قدیم کرمان