بررسی تاثیر اختلال در ریتم شبانه روزی بر اثربخشی درمان با متفورمین در بافت کبد و فعالیت آنزیم های کبدی در موش های صحرایی دیابتی

مقدمه: این مطالعه با هدف بررسی تاثیر اختلال ریتم شبانه روزی و درمان با متفورمین بر آنزیم های کبدی (ALT، AST و ALP) و تغییرات بافت کبد در موش های دیابتی انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، ۳۶ سر موش نر بالغ ویستار به صورت تصادفی به شش گروه (۶(n= تقسیم شدند. شرایط نوری شامل ریتم طبیعی (۱۲ ساعت روشنایی/۱۲ ساعت تاریکی) و نور مداوم (۲۴ ساعت روشنایی) بود. مداخلات شامل گروه کنترل، گروه دیابتی القاشده با تزریق داخل صفاقی STZ (۵۵mg/kg) و گروه دیابتی دریافت کننده متفورمین خوراکی (۵۰۰ mg/kg) دو بار در روز بودند. دیابت با قند خون≤ ۳۰۰mg/dl تایید شد و درمان به مدت دو هفته ادامه یافت. پس از بیهوشی و خون گیری از قلب، سطوح سرمی آنزیم های کبدی با روش الایزا اندازه گیری و نمونه های کبدی با رنگ آمیزی H&E بررسی شدند.نتایج: نتایج نشان داد که نور مداوم به طور قابل توجهی آسیب کبدی ناشی از دیابت را تشدید کرد. القای دیابت در هر دو شرایط نوری منجر به افزایش معنی دار ALT، AST و ALP نسبت به کنترل شد (۰۵/۰P≤). نور مداوم به تنهایی نیز سبب افزایش این آنزیم ها گردید. درمان با متفورمین در هر دو شرایط نوری به طور معنی داری سطوح آنزیم های کبدی را نسبت به گروه های دیابتی کاهش داد (۰۵/۰P≤) و اثر محافظتی نشان داد. یافته های بافت شناسی نیز حاکی از آسیب شدید در گروه دیابتی تحت نور مداوم و بهبود نسبی ساختار بافت کبد در گروه های تیمار شده با متفورمین بود.نتیجه گیری: اختلال ریتم شبانه روزی می تواند آسیب کبدی را در دیابت تشدید کند. ازاین رو، حفظ ریتم سیرکادین طبیعی باید بخشی از مدیریت دیابت باشد. متفورمین با اثرات محافظتی خود در برابر آسیب کبدی ناشی از اختلال ریتم، می تواند گزینه درمانی موثری در بیماران دیابتی با اختلال خواب یا قرارگیری در معرض نور مداوم باشد.مقدمه: این مطالعه با هدف بررسی تاثیر اختلال ریتم شبانه روزی و درمان با متفورمین بر آنزیم های کبدی (ALT، AST و ALP) و تغییرات بافت کبد در موش های دیابتی انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، ۳۶ سر موش نر بالغ ویستار به صورت تصادفی به شش گروه (۶(n= تقسیم شدند. شرایط نوری شامل ریتم طبیعی (۱۲ ساعت روشنایی/۱۲ ساعت تاریکی) و نور مداوم (۲۴ ساعت روشنایی) بود. مداخلات شامل گروه کنترل، گروه دیابتی القاشده با تزریق داخل صفاقی STZ (۵۵mg/kg) و گروه دیابتی دریافت کننده متفورمین خوراکی (۵۰۰ mg/kg) دو بار در روز بودند. دیابت با قند خون≤ ۳۰۰mg/dl تایید شد و درمان به مدت دو هفته ادامه یافت. پس از بیهوشی و خون گیری از قلب، سطوح سرمی آنزیم های کبدی با روش الایزا اندازه گیری و نمونه های کبدی با رنگ آمیزی H&E بررسی شدند. نتایج: نتایج نشان داد که نور مداوم به طور قابل توجهی آسیب کبدی ناشی از دیابت را تشدید کرد. القای دیابت در هر دو شرایط نوری منجر به افزایش معنی دار ALT، AST و ALP نسبت به کنترل شد (۰۵/۰P≤). نور مداوم به تنهایی نیز سبب افزایش این آنزیم ها گردید. درمان با متفورمین در هر دو شرایط نوری به طور معنی داری سطوح آنزیم های کبدی را نسبت به گروه های دیابتی کاهش داد (۰۵/۰P≤) و اثر محافظتی نشان داد. یافته های بافت شناسی نیز حاکی از آسیب شدید در گروه دیابتی تحت نور مداوم و بهبود نسبی ساختار بافت کبد در گروه های تیمار شده با متفورمین بود. نتیجه گیری: اختلال ریتم شبانه روزی می تواند آسیب کبدی را در دیابت تشدید کند. ازاین رو، حفظ ریتم سیرکادین طبیعی باید بخشی از مدیریت دیابت باشد. متفورمین با اثرات محافظتی خود در برابر آسیب کبدی ناشی از اختلال ریتم، می تواند گزینه درمانی موثری در بیماران دیابتی با اختلال خواب یا قرارگیری در معرض نور مداوم باشد.