اثر تاراکساسترول بر مسیرهای التهابی و میوژنیک وابسته به Akt۱ در سلول های عضلانی اسکلتی انسان تحت التهاب القا شده با لیپوپلی ساکارید

مقدمه: هدف این مطالعه بررسی اثرات تاراکساسترول بر تکثیر و مسیرهای التهابی و میوژنیک مرتبط با سیگنالینگ Akt۱ در سلول های عضلانی اسکلتی انسان، با استفاده از مدل آزمایشگاهی التهاب القاشده با لیپوپلی ساکارید بود.مواد و روش ها: رده سلولی عضله اسکلتی انسان (C۴۳۶) در شرایط آزمایشگاهی در محیط پایه یا محیط حاوی لیپوپلی ساکارید (غلظت ۱/۰ میکروگرم/میلی لیتر) و/یا تاراکساسترول (غلظت های ۵، ۱۰ و ۱۵ میکرومولار) کشت داده شدند. بعد از ۲۴ ساعت آزمون MTT برای اندازه گیری تکثیر سلولی استفاده شد. سپس غلظت بهینه تاراکساسترول و زمان تیمار انتخاب شد. تجزیه و تحلیل Real time PCR برای تشخیص سطوح فاکتورهای التهابی، فاکتور میوژنیک و بیان Akt۱ استفاده شد.نتایج: تاراکساسترول تکثیر سلول ها را در غلظت های ۵، ۱۰ و ۱۵ میکروگرم/میلی لیتر بعد از ۲۴ ساعت به صورت معنی دار به میزان ۰۵/۱، ۰۷/۱ و ۰۵/۱ برابر افزایش داد (۰۵/۰P≤). لیپوپلی ساکارید بیان ژن های TNF-α، IL-۱β و IL-۶ را به صورت معنی دار به میزان ۳۲/۴، ۳۵/۳ و ۹۹/۳ برابر افزایش داد (۰۵/۰P≤)، در حالی که تاراکساسترول در هر سه غلظت بیان هر ژن را به صورت معنی دار در مقایسه با گروه لیپوپلی ساکارید کاهش داد (۰۵/۰P≤). لیپوپلی ساکارید بیان ژن های Akt۱، myogenin و MyoD۱ را به صورت معنی دار به میزان ۱۵، ۶۸ و ۶۵ درصد کاهش داد (۰۵/۰P≤)، در حالی که تاراکساسترول در هر سه غلظت بیان آن ژن ها را به صورت معنی دار در مقایسه با گروه لیپوپلی ساکارید افزایش داد (۰۵/۰P≤).نتیجه گیری: تاراکساسترول می تواند تکثیر سلول های عضلانی اسکلتی را افزایش دهد و همچنین می تواند بیان سایتوکاین های التهابی IL-۱β، IL-۶ و TNF-α را مهار کند و بیان سایتوکاین های میوژنیک myogenin و MyoD۱ را تقویت کند، که نشان می دهد تاراکساسترول ممکن است یک اثر برای ترویج تکثیر سلولی و کاهش پاسخ التهابی در روند تسکین درد عضلانی تاخیری داشته باشد.مقدمه: هدف این مطالعه بررسی اثرات تاراکساسترول بر تکثیر و مسیرهای التهابی و میوژنیک مرتبط با سیگنالینگ Akt۱ در سلول های عضلانی اسکلتی انسان، با استفاده از مدل آزمایشگاهی التهاب القاشده با لیپوپلی ساکارید بود. مواد و روش ها: رده سلولی عضله اسکلتی انسان (C۴۳۶) در شرایط آزمایشگاهی در محیط پایه یا محیط حاوی لیپوپلی ساکارید (غلظت ۱/۰ میکروگرم/میلی لیتر) و/یا تاراکساسترول (غلظت های ۵، ۱۰ و ۱۵ میکرومولار) کشت داده شدند. بعد از ۲۴ ساعت آزمون MTT برای اندازه گیری تکثیر سلولی استفاده شد. سپس غلظت بهینه تاراکساسترول و زمان تیمار انتخاب شد. تجزیه و تحلیل Real time PCR برای تشخیص سطوح فاکتورهای التهابی، فاکتور میوژنیک و بیان Akt۱ استفاده شد. نتایج: تاراکساسترول تکثیر سلول ها را در غلظت های ۵، ۱۰ و ۱۵ میکروگرم/میلی لیتر بعد از ۲۴ ساعت به صورت معنی دار به میزان ۰۵/۱، ۰۷/۱ و ۰۵/۱ برابر افزایش داد (۰۵/۰P≤). لیپوپلی ساکارید بیان ژن های TNF-α، IL-۱β و IL-۶ را به صورت معنی دار به میزان ۳۲/۴، ۳۵/۳ و ۹۹/۳ برابر افزایش داد (۰۵/۰P≤)، در حالی که تاراکساسترول در هر سه غلظت بیان هر ژن را به صورت معنی دار در مقایسه با گروه لیپوپلی ساکارید کاهش داد (۰۵/۰P≤). لیپوپلی ساکارید بیان ژن های Akt۱، myogenin و MyoD۱ را به صورت معنی دار به میزان ۱۵، ۶۸ و ۶۵ درصد کاهش داد (۰۵/۰P≤)، در حالی که تاراکساسترول در هر سه غلظت بیان آن ژن ها را به صورت معنی دار در مقایسه با گروه لیپوپلی ساکارید افزایش داد (۰۵/۰P≤). نتیجه گیری: تاراکساسترول می تواند تکثیر سلول های عضلانی اسکلتی را افزایش دهد و همچنین می تواند بیان سایتوکاین های التهابی IL-۱β، IL-۶ و TNF-α را مهار کند و بیان سایتوکاین های میوژنیک myogenin و MyoD۱ را تقویت کند، که نشان می دهد تاراکساسترول ممکن است یک اثر برای ترویج تکثیر سلولی و کاهش پاسخ التهابی در روند تسکین درد عضلانی تاخیری داشته باشد.