نگرش معلمان نسبت به انضباط مبتنی بر پاداش و تنبیه در مدارس ابتدایی

بررسی نگرش معلمان نسبت به روش های رایج پاداش و تنبیه در فرایند انضباط مدارس ابتدایی به عنوان هدف مطالعه حاضر تعیین شد. پژوهش حاضر با روش پیمایش کیفی در جامعه معلمان شاغل به تدریس در مدارس ابتدایی شهرستان ورزنه در سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۳۹۹ انجام گرفت. نمونه پژوهش پس از مصاحبه با ۲۲ نفر از معلمان و رسیدن به اشباع نظری، تکمیل شد. برای دست یابی به یافته ها، از روش تحلیل کیفی با فن کدگذاری سه مرحله ای (باز، مرحله ای و انتخابی) استفاده شد. در نتیجه این تحلیل، ۶۷ کد باز به دست آمد که در ۱۸ کد محوری و در نهایت ۷ کد انتخابی سازمان یافت. سوالات پژوهش باتوجه به کدهای استخراج شده پاسخ داده شد. طبق یافته ها، پاداش و تنبیه دو فن انضباطی پرکاربرد در مدارس ابتدایی هستند که همه معلمان اظهار داشتند، در مواجهه با مسائل انضباطی به طور مکرر از این دو فن استفاده می کنند. علاوه بر این، معلمان اثربخشی کامل روش های رایج پاداش و تنبیه در مدارس را تایید نمی کنند؛ از نظر آنان این شیوه ها هم شامل جنبه های مثبت و اثربخش (پاداش متناسب با سن دانش آموزان، پاداش دهی برانگیزاننده) است و هم جنبه های منفی و غیراثربخش (تداخل با قوانین سازمانی، اقدامات انضباطی نامتعادل، کنترل بیرونی، اثرگذاری کوتاه مدت، عدم همکاری والدین). معلمان شیوه های مطلوب پاداش و تنبیه در مدارس را نیز شامل به-کار گیری اقدامات پیشگیرانه (اقدامات آموزشی، برنامه ریزی انضباطی) و انجام مداخلات انضباطی مثبت و اصلاحی دانستند.

کلیدواژه ها:

روش های انضباطی تنبیهی ، روش پاداش دهی ، نگرش های انضباطی معلمان ، انضباط مدرسه ، دانش آموزان