شیوع و عوامل خطر آسیب های ورزشی دانشجو معلمان رشته آموزش تربیت بدنی: یک تحقیق همه گیرشناسی گذشته نگر

هدف: دانشجو معلمان رشته آموزش تربیت بدنی فعالیت های ورزشی متنوعی را تجربه می کنند و در معرض آسیب های ورزشی هستند. هدف تحقیق، بررسی همه گیرشناسی آسیب های ورزشی دانشجو معلمان رشته آموزش تربیت بدنی بود. روش ها: ۱۵۴ دانشجومعلم رشته آموزش تربیت بدنی پردیس شهید چمران استان تهران دانشگاه فرهنگیان در این تحقیق توصیفی گذشته نگر شرکت کردند. اطلاعات آن ها با استفاده از فرم ثبت آسیب های ورزشی به صورت مصاحبه منظم رو در رو به دست آمد. داده ها در نرم افزار اس.پی.اس.اس با استفاده از آمار توصیفی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: ۳۶ نفر (۴/۲۳%) بدون آسیب و ۱۱۸ نفر (۶/۷۶%) دارای آسیب دیدگی بودند. ۴/۲۰% دانشجومعلمان آسیب دیده در فعالیت های کلاس عملی در پردیس و ۹/۷۷% آنان در فعالیت های ورزشی خارج پردیس، عمدتا فوتبال و فوتسال و پرورش اندام، آسیب دیده اند. میزان شیوع آسیب در هر ۱۰۰۰ ساعت کلاس عملی در معرض، ۵۷/۰ محاسبه شد. بیشترین فراوانی آسیب ها اواسط نیم سال تحصیلی (۷/۳۵%) به ویژه نواحی مچ پا و زانو (۵۰%)، هم در تمرینات (۸/۵۷%) و هم در مسابقات (۸/۱۸%) را شامل می شود. بیشترین فراوانی ها در عوامل خطر درونی و بیرونی، ضعف تکنیکی (۶/۱۵%) و بازیکن حریف (۲۴%) و بیشترین فراوانی های مربوط به نوع آسیب ها، اسپرین (۲۴%) و استرین (۳/۱۴%) بودند. بیشترین فراوانی آسیب ها به آسیب های شدید (۷/۲۴%) و متوسط (۲۴%) و مکانیزم تماسی برخورد با حریف (۵/۱۷%) و مکانیزم غیرتماسی پرش-فرود (۱۳%) اختصاص یافتند. ۲/۱۶% دانشجومعلمان کاملا بهبود نیافته اند و ۵/۶% آن ها در اثر آسیب از ادامه ورزش منع شده اند. نتیجه گیری: تعداد قابل توجهی از دانشجومعلمان رشته آموزش تربیت بدنی پردیس شهید چمران استان تهران دانشگاه فرهنگیان، آسیب های ورزشی را به ویژه در خارج از پردیس تجربه کرده اند.

کلیدواژه ها:

همه گیرشناسی ، آسیب ورزشی ، عوامل خطر ، تربیت بدنی ، دانشجو معلم