مدل یابی رابطه سرمایه روان شناختی و ناگویی هیجانی با طلاق عاطفی ازطریق میانجی گری سازگاری زناشویی در زوجین متقاضی طلاق

پژوهش حاضر با هدف تعیین برازش مدل رابطه سرمایه روان شناختی و ناگویی هیجانی با طلاق عاطفی با میانجی گری سازگاری زناشویی در زوجین متقاضی طلاق انجام گرفت. روش پژوهش توصیفی همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه زوجین متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر بابل در سال ۱۴۰۲ بودند (۷۸۰=N). بااستفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده تعداد ۲۷۱ زن انتخاب شدند (۲۷۱= n) و به سوالات پرسشنامه سرمایه روان شناختی لوتانز و همکاران (۲۰۰۷)، مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو بگبی و همکاران (۱۹۹۴)، مقیاس طلاق عاطفی گاتمن و همکاران (۱۹۹۵) و مقیاس سازگاری زوجی اصلاح شده باسبی و همکاران (۱۹۹۵) پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده ها با روش مدل یابی معادلات ساختاری و تحلیل مسیر و با با کمک نرم افزارهای آماری اس پی اس اس و لیزرل انجام شد. یافته ها نشان داد بین خود کارآمدی با طلاق عاطفی رابطه منفی معنی داری وجود دارد؛ (۴۲۴/۰-r=؛ ۰۱/۰>p). بین تاب اوری با طلاق عاطفی رابطه منفی معنی داری وجود دارد؛ (۱۴۱/۰-r=؛۰ ۰۵/۰>p). بین امیدواری با طلاق عاطفی رابطه منفی معنی داری وجود دارد؛ (۲۴۳/۰-r=؛ ۰۱/۰>p).

کلیدواژه ها:

سرمایه روان شناختی ، ناگویی هیجانی ، طلاق عاطفی ، سازگاری زناشویی