حکمرانی در سایه نابرابری (تاملی جامعه شناختی بر ایران معاصر)

این مقاله با رویکردی جامعه شناختی و مبتنی بر سنت نظری مارکسیستی، به تحلیل حکمرانی در ایران معاصر در بستر نابرابری های ساختاری می پردازد. فرض بنیادین پژوهش آن است که حکمرانی نه پدیده ای خنثی یا صرفا مدیریتی، بلکه شکلی تاریخی از سازمان یافتگی قدرت طبقاتی است که در چارچوب مناسبات سرمایه داری وابسته بازتولید می شود. مقاله با تکیه بر ماتریالیسم تاریخی، نشان می دهد که چگونه دولت در ایران معاصر در پیوند ارگانیک با منافع طبقه مسلط عمل کرده و از طریق سیاست های اقتصادی، ایدئولوژیک و انضباطی، نابرابری های طبقاتی را تثبیت و تعمیق کرده است. تحلیل ساختار طبقاتی، نقش ایدئولوژی، و سازوکارهای مشروعیت بخشی به سلطه، بیانگر آن است که نابرابری نه پیامد ناکارآمدی، بلکه شرط لازم تداوم حکمرانی موجود است. مقاله در نهایت با تمرکز بر بحران های ساختاری و اشکال مقاومت اجتماعی، امکان های نظری و مادی گذار به حکمرانی مبتنی بر برابری، مالکیت اجتماعی و عدالت رهایی بخش را بررسی می کند.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، نابرابری اجتماعی ، دولت طبقاتی ، ماتریالیسم تاریخی ، سرمایه داری وابسته ، ساختار طبقاتی ، ایدئولوژی ، ایران معاصر