چگونه رفتارهای نمایشی در سازمان ها استعدادهای واقعی را پنهان می کنند؟

رفتارهای نمایشی در محیط های سازمانی، نوعی رفتار اجتماعی است که کارکنان به منظور جلب توجه مدیران و همکاران از خود نشان می دهند. این رفتارها می توانند در کوتاه مدت منافع فردی ایجاد کنند، اما در بلندمدت موجب پنهان شدن استعدادهای واقعی کارکنان می شوند. پژوهش حاضر با هدف بررسی چگونگی اثر رفتارهای نمایشی بر شناسایی توانمندی های واقعی کارکنان و تاثیر آن بر تصمیم گیری مدیران انجام شد.روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی است و داده ها از ۳۵۰ نفر از کارکنان سازمان ها جمع آوری شد. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه محقق ساخته بود که ابعاد مختلف رفتار نمایشی و اثرات آن بر عملکرد و تصمیم گیری مدیران را پوشش می داد. پایایی پرسشنامه با ضریب آلفای کرونباخ ۷۲ درصد تایید شد.تحلیل داده ها به روش توصیفی و استنباطی انجام شد و نشان داد که رفتارهای نمایشی با افزایش توجه مدیران و دریافت بازخورد مثبت، فرصت های کوتاه مدت ارتقای شغلی را افزایش می دهند، اما همزمان با کاهش شفافیت در ارزیابی عملکرد و عدم شناسایی استعدادهای واقعی کارکنان همراه هستند. همچنین، عوامل محیطی و مدیریتی نقش تعیین کننده ای در شدت و پیامد رفتارهای نمایشی داشتند.نتایج پژوهش نشان داد که ایجاد محیط های شفاف، حمایتی و انگیزه بخش می تواند اثرات مثبت رفتارهای نمایشی را حفظ کرده و از پنهان شدن استعدادهای واقعی جلوگیری کند. این مطالعه چارچوبی علمی برای مدیران فراهم می کند تا تصمیم گیری های سازمانی را بهینه کرده و استعدادهای واقعی کارکنان را شناسایی و پرورش دهند.

کلیدواژه ها:

رفتار نمایشی ، استعدادهای پنهان ، عملکرد کارکنان ، تصمیم گیری مدیران ، محیط سازمانی