استرس شهری و سلامت روان شهروندان نقش میانجی سرزندگی روان شناختی و نقش تعدیل کننده فضای سبز شهری

کلان شهرهای ایران با چالش های فراینده ای در زمینه محیط زیست کالبدی و اجتماعی مواجه هستند که به طور مستقیم بر سلامت روان شهروندان تاثیر می گذارد. افزایش تراکم، آلودگی، نویز و فقدان تعاملات اجتماعی معنادار عواملی هستند که به تشدید سطوح استرس مزمن شهری منجر می شوند. این پژوهش با هدف بررسی رابطه پیچیده میان استرس شهری سلامت روان نقش میانجی سرزندگی روان شناختی Psychological Vitality و نقش تعدیل کننده دسترسی به فضای سبز شهری صورت گرفته است. بر اساس مبانی نظری فرض بر این است که استرس شهری به طور منفی بر سلامت روان اثر میگذارد این رابطه توسط کاهش سرزندگی روان شناختی میانجی گری می شود و در نهایت میزان دسترسی به فضاهای سبز شهری شدت این تاثیر منفی را تعدیل میکند این مقاله یک چارچوب تحلیلی مفهومی را ارائه میدهد که شکاف های موجود در مطالعات داخلی را با ادغام مفاهیم سرزندگی روان شناختی و مکان محورهای محیطی پر می کند. نتایج مورد انتظار نشان می دهند که تقویت سرزندگی روان شناختی از طریق مداخلات مبتنی بر طراحی شهری می تواند به عنوان یک بافر مهم در برابر اثرات زیان آور محیط شهری عمل کند و دسترسی به طبیعت این اثر ترمیمی را تقویت نماید. این یافته ها مبنایی برای سیاست گذاری های شهری با رویکرد سلامت محور Health in All Policies فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

استرس شهری ، سلامت روان ، سرزندگی روان شناختی ، شهرسازی تاب آور ، میانجی گری.