تحلیل بین رشته ای آموزش های مدرسه ای در دوره ابتدایی و نقش آن در ارتقای سلامت روان،مهارت های ارتباطی و فرایندهای یادگیری دانش آموزان در بافت شهری

آموزش ابتدایی سنگ بنای شکل گیری شخصیت، مهارت های پایه و نگرش های اجتماعی دانش آموزان است. در بافت پیچیده و متغیر شهری امروز چالش های متعددی بر سلامت روان، توانایی های ارتباطی و عمق یادگیری دانش آموزان تاثیر می گذارد. این مقاله با هدف تبیین و تحلیل نقش رویکرد بین رشته ای در برنامه های درسی دوره ابتدایی و تاثیر آن بر ارتقای این سه حوزه حیاتی تدوین شده است. پژوهش حاضر با بهره گیری از روش توصیفی- تحلیلی به بررسی تعامل میان رشته هایی نظیر روان شناسی رشد علوم تربیتی و آموزش زبان(به مثابه ابزار اصلی ارتباط و تفکر) در طراحی محتوای آموزشی می پردازد. یافته ها نشان می دهند که رویکردهای تلفیقی مانند ادغام مباحث سلامت روان (مثلا مهارت های تنظیم هیجان) در قالب داستان سرایی یا پروژه های مبتنی بر هنر و محیط پیرامون شهری منجر به افزایش معنادار انسجام یادگیری بهبود تعاملات اجتماعی و کاهش اضطراب های مرتبط با محیطهای آموزشی فشرده شهری می شود. بین رشته ای گرایی نه تنها به تفکیک زدایی دانش کمک میکند بلکه فرصت هایی برای درک جهان به صورت جامع تر فراهم می آورد که برای سازگاری با محیط شهری پویا ضروری است در نهایت پیشنهاداتی برای بازنگری در طراحی برنامه درسی با تاکید بر مولفه های شهری- آموزشی ارائه میگردد تا از ظرفیت محیط شهری به عنوان یک آزمایشگاه زنده برای یادگیری استفاده شود.

کلیدواژه ها:

بین رشته ای ، دوره ابتدایی ، سلامت روان ، مهارتهای ارتباطی ، برنامه درسی.