تحلیل جامعه شناختی و حقوقی نقش روابط نامشروع در وقوع جرائم در جمهوری اسلامی ایران

این پژوهش با رویکردی تحلیلی- تطبیقی در صدد تبیین و واکاوی جایگاه حقوقی - اجتماعی و نقش بستر ساز روابط نامشروع در تحقق و تسهیل ارتکاب جرایم در چارچوب قوانین موضوعه ایران برآمده است . مطالعه حاضر به تفکیک مفهومی میان «رابطه نامشروع دون زنا» (مستند به ماده ۶۳۷ ق.م.ا) و «زنا» (به عنوان جرم مستوجب حد) پرداخته و در گام بعدی، مکانیسم های حقوقی و اجتماعی را که طی آن ها این اعمال منافی عفت به مثابه عامل محرک (Causative Factor) در وقوع جرایمی نظیر اخاذی (باج گیری)، افترا، و جرایم علیه تمامیت جسمانی (مانند قتل های ناشی از تعارض ناموسی یا سوءظن) عمل می کنند، مورد سنجش قرار داده است. یافته ها حاکی از آن است که سیاست جنایی فعلی، بیشتر بر جنبه کیفر مجازاتی جرم اصلی متمرکز بوده و از تحلیل جامع جنبه های پدیده شناختی و سیاست جنایی پیشگیرانه در خصوص پیامدهای ثانویه این روابط غفلت نموده است. در نهایت، مقاله بر ضرورت بازنگری در رویکرد تقنینی و قضایی با تاکید بر ابعاد اجتماعی جرم انگاری تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

روابط نامشروع ، جرایم منافی عفت ، سیاست جنایی ، ماده ۶۳۷ قانون مجازات اسلامی ، اخاذی ، زنا ، حقوق کیفری ایران