بررسی و ارزیابی پیش بینی عمر مفید سازه ها

پیش بینی عمر مفید سازه ها یکی از ارکان اساسی مهندسی عمران و مدیریت دارایی های ساختمانی به شمار می رود که نقش مهمی در تضمین ایمنی، کاهش هزینه های چرخه عمر و تحقیق اهداف توسعه پایدار دارد. عمر مفید سازه به مدت زمانی اطلاق می شود که سازه بتواند عملکرد ایمن و مطلوب خود را بدون نیاز به تعمیرات اساسی حفظ نماید. عوامل متعددی از جمله ویژگی های مصالح، طراحی و جزئیات اجرایی، شرایط محیطی و نحوه بهره برداری بر دوام و عمر مفید سازه ها تاثیرگذار هستند. در سال های اخیر، با افزایش سن سازه های موجود و تشدید شرایط محیطی نامناسب، اهمیت استفاده از روش های علمی و نظام مند برای پیش بینی عمر مفید بیش از پیش احساس می شود.این تحقیق با رویکرد تحلیلی–توصیفی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای و میدانی، به بررسی مفاهیم، عوامل موثر و رویکردهای موجود در پیش بینی عمر مفید سازه ها پرداخته است. در این راستا، استانداردها و مدل های معتبر بین المللی نظیر ISO ۱۵۶۸۶ و Model Code fib مورد بررسی قرار گرفته و نقش عوامل محیطی، سازه ای و مدیریتی در کاهش یا افزایش عمر مفید سازه ها تحلیل شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که پیش بینی عمر مفید سازه ها نیازمند نگرشی چندعامله و یکپارچه بوده و می تواند به عنوان مبنایی کارآمد برای تصمیم گیری در طراحی، نگهداری و مدیریت چرخه عمر سازه ها مورد استفاده قرار گیرد.