واکاوی مصادیق خودمراقبتی معنوی در مثنوی معنوی

زندگی امروز بشر مملو از استرس، اضطراب و تنش های روحی و روانی است. این مشکل سبب می شود انسان از هدف غایی خود که عمق بخشیدن به معنای زندگیست دور بماند. نیازها و کمبودهای معنوی می تواند منجر به انواع بیماری های روحی و جسمی در انسان شود. بنابراین اولویت زندگی بشر امروز باید یافتن راه نجات و رفع  کمبودهای معنوی برای رسیدن به آسایش و آرامش در چالش های اجتناب ناپذیر زندگی باشد. خود مراقبتی معنوی مجموعه فعالیت ها و رفتارهاییست که با متصل کردن ما به منبع بالاتر هستی یعنی خدا سبب بهبود احوال درونی و تامین سلامت جسمی ما می شود. این موضوع یکی از اولویت های فکری و فرهنگی ماست که در حوزه ادبیات نیز جایگاه خاص خود را داشته و شاعران ایران زمین در خلال آثار و نوشته های خود به اهمیت این موضوع تاکید ورزیده اند. مولانا با اندیشه های رفیع خود در کتاب تعلیمی اخلاقی مثنوی معنوی هوشمندانه بشر امروز را برای یافتن مسیر زندگیش در لابه لای مشکلات معمول راهنمایی نموده است. این مقاله در پی آن است تا با بررسی کتاب مثنوی معنوی مولفه های خودمراقبتی معنوی را یافته و از دیدگاه مولانا به ثمره و نتایج این موضوع بپردازد.

کلیدواژه ها:

Spiritual Self-Care ، Spiritual Behaviors ، Masnavi Manavi ، Rumi ، خودمراقبتی معنوی ، رفتارهای معنوی ، مثنوی معنوی ، مولوی