برآورد سطح اراضی مستعد کاشت صنوبر اورامریکن در استان گلستان با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافیایی

برای اجرای این پژوهش در استان گلستان، ابتدا شاخص های نیازهای اکولوژیکی گونه صنوبر اورامریکن شامل دما، بارندگی، خاک و فیزیوگرافی تعیین شد. سپس، داده های اقلیمی بارش و دما از ایستگاه های هواشناسی استان جمع آوری و لایه اطلاعات اقلیمی، لایه اراضی غیر جنگلی، لایه اراضی کشاورزی و باغی، لایه بافت، شوری و اسیدیته خاک، لایه فیزیوگرافی و لایه وضعیت موجود صنوبرکاری ها تهیه شد. با استفاده از فرآیند تحلیل سلسله مراتبی (AHP) و دستور weighted overlay و با توجه به وزن هر یک از شاخص های اکولوژیک و با توجه به قابلیت زراعت گونه اورامریکن، مناطق با پتانسیل مناسب و نامناسب برای توسعه کشت صنوبر در سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) طبقه بندی و اولویت بندی شدند.نتایج: نتایج نشان داد که پتانسیل توسعه صنوبر در استان گلستان به میزان ۵۷/۲۳۳ هکتار است و به دو صورت آبیاری و دیم به همراه آبیاری تکمیلی طبقه بندی شده که ۵۳/۶ هکتار آن به صورت دیم به همراه آبیاری تکمیلی است. نوع آبیاری در شهرستان بندرگز به میزان ۵۳/۶ هکتار به صورت دیم به همراه آبیاری تکمیلی در فصل تابستان می باشد و در سایر شهرستان ها پتانسیل کشت صنوبر به صورت آبیاری است.نتیجه گیری: این میزان پتانسیل صنوبرکاری استان گلستان، ۶۱/۶۳ درصد بیشتر از سطوح فعلی زراعت چوب استان است. در این استان، درختان صنوبر از غرب استان به صورت نواری تا مرکز و تا حدودی به طرف شرق استان مورد کشت قرار گرفته و به طرف شرق استان، از مقدار آن کاسته می شود به طوری که منتهی الیه منطقه شرقی استان که کمترین ضنوبرکاری را دارد، به شهرستان گالیکش می رسد.

کلیدواژه ها:

استعداد یابی ، اقلیم ، زراعت صنوبر ، شاخص های اکولوژیک ، فرآیند تحلیل سلسله مراتبی (AHP)