مطالعه ی پدیدارشناختی تجارب زیسته ی معلمان از روش یادگیری مشارکتی

هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی و تحلیل تجارب زیسته ی معلمان دوره ی ابتدایی در زمینه ی کاربرد روش یادگیری مشارکتی در فضای کلاس درس است. این روش که بر تعامل، مشارکت فعال و همکاری میان دانش آموزان تمرکز دارد، می تواند نقشی موثر در ارتقای کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری ایفا کند. پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پدیدارشناسی صورت گرفته است. جامعه ی آماری شامل کلیه ی معلمان ابتدایی شهرستان شبستر در سال تحصیلی ۱۴۰۱–۱۴۰۲ بود. از این میان، ۱۲ نفر با روش نمونه گیری هدفمند و رعایت اصل اشباع نظری انتخاب شدند. گردآوری داده ها از طریق مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته انجام شد و تحلیل ها براساس الگوی پدیدارشناسی اسمیت (۱۹۹۵) صورت گرفت. یافته ها در قالب شش مضمون اصلی شامل ارتباط و تعامل موثر، توسعه ی فردی و اجتماعی، نقش معلم، نقش دانش آموز، یادگیری فعال و پویا، و گروه بندی، به همراه ۱۵ مضمون فرعی دسته بندی شدند. نتایج نشان دهنده ی ظرفیت بالای یادگیری مشارکتی در ارتقای تجربه ی آموزشی و رشد مهارت های اجتماعی و شناختی دانش آموزان هستند.