توانمندسازی کارکنان به عنوان محرک عملکرد سازمانی با تاکید بر مدیریت شهری

این نوشتار به بررسی مفهوم توانمندسازی کارکنان به عنوان یک راهبرد کلیدی برای افزایش بهره وری، بهبود عملکرد سازمانی و به کارگیری بهینه از ظرفیت های نیروی انسانی می پردازد. توانمندسازی، فرآیندی است که از طریق تفویض اختیار، تسهیم اطلاعات، توسعه شایستگی ها و ایجاد احساس معناداری، خودمختاری، تاثیرگذاری و شایستگی در کارکنان، موجب بسیج انگیزه های درونی و رهایی از احساس درماندگی می شود. مقاله با مروری بر تاریخچه و تعاریف گوناگون توانمندسازی آغاز شده و سپس به تبیین ابعاد آن (شامل شناختی، عاطفی و رفتاری)، مدل های نظری (مانند مدل توماس و ولتهوس، مدل سیستمی و مدل اقتضایی) و عوامل موثر بر آن (مانند نگرش ها، روابط و ساختار سازمانی) می پردازد. تاکید اصلی بر این است که توانمندسازی صرفا تفویض اختیار نیست، بلکه ایجاد محیطی است که در آن کارکنان احساس تعلق، مسئولیت و مالکیت نموده و می توانند خلاقانه و مستقل عمل کنند. در ادامه، با تمرکز بر مدیریت شهری و به طور خاص شهرداری تهران، استدلال می شود که سازمان های پیچیده و خدماتی مانند شهرداری، به دلیل مواجهه با چالش های متنوع شهری و انتظارات فزاینده شهروندان، بیش از هر زمان دیگری نیازمند نیروی انسانی توانمند، پاسخگو و نوآور هستند. توانمندسازی کارکنان در چنین سازمان هایی می تواند به بهبود کیفیت خدمات شهری، پاسخگویی سریع به نیازهای شهروندان، افزایش رضایت شغلی و کاهش رفتارهای نامطلوب سازمانی منجر شود. مرور ادبیات نشان می دهد که اجرای موفق توانمندسازی مستلزم تغییر در نگرش مدیران، اصلاح ساختارها و ایجاد فرهنگ سازمانی مشارکت جو و مبتنی بر اعتماد است. در نهایت، این تحلیل بر ضرورت اتخاذ رویکردی نظام مند و همه جانبه به توانمندسازی به عنوان عاملی حیاتی برای تحقق اهداف سازمانی و ارتقای عملکرد در عرصه مدیریت شهری تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

توانمندی ، عملکرد ، اثر بخشی ، کارکنان ، سازمان ، شهرداری تهران.