تاثیر نظام های مدیریت منابع انسانی بر عملکرد سازمانی با تاکید بر مدیریت شهری

این نوشتار به بررسی رابطه بین نظام جامع مدیریت منابع انسانی و عملکرد سازمانی می پردازد و تاکید ویژه ای بر ضرورت کمی سازی دستاوردهای منابع انسانی و اتخاذ رویکردهای راهبردی در این حوزه دارد. با توجه به تحولات محیط رقابتی و پیچیده امروز، سازمان ها—به ویژه در بخش عمومی مانند مدیریت شهری—دیگر نمی توانند صرفا بر منابع سنتی (مانند فناوری یا سرمایه مالی) تکیه کنند؛ بلکه سرمایه انسانی به عنوان اصلی ترین دارایی و منبع مزیت رقابتی پایدار شناخته می شود. پژوهش ها نشان می دهند که استقرار یک سیستم کاری با عملکرد بالا (HPWS) متشکل از شیوه های یکپارچه و مکمل در حوزه های گزینش، آموزش، پاداش، مشارکت و ارزیابی عملکرد، تاثیر مستقیم و غیرمستقیم مثبتی بر عملکرد سازمانی دارد. این تاثیر از طریق بهبود رفتارها، نگرش ها و قابلیت های کارکنان (مانند تعهد، انعطاف پذیری و نوآوری) محقق می شود. مقاله با مروری بر مبانی نظری از جمله دیدگاه منبع محور (RBV)، تئوری مبادلات اجتماعی (SET) و تئوری ویژگی های شغلی (JCT) آغاز می شود و استدلال می کند که منابع انسانی هنگامی منبع مزیت رقابتی خواهند بود که ارزشمند، کمیاب، غیرقابل تقلید و به خوبی سازمان یافته باشند. در ادامه، با تمرکز بر مدیریت شهری به عنوان نمونه ای از سازمان های پیچیده و خدماتی، تاکید می شود که موفقیت در ارائه خدمات پایدار، عادلانه و باکیفیت به شهروندان، مستلزم داشتن نیروی انسانی متخصص، باانگیزه و متعهد است که تنها از طریق مدیریت راهبردی منابع انسانی حاصل می شود. مرور پیشینه پژوهش های داخلی و خارجی نیز نشان می دهد که علی رغم تفاوت های فرهنگی و زمینه ای، رابطه مثبت و معناداری بین به کارگیری شیوه های نوین مدیریت منابع انسانی و شاخص های عملکرد سازمانی (اعم از مالی و غیرمالی) وجود دارد. در نهایت، نتیجه گرفته می شود که گذار از مدیریت پرسنلی سنتی به مدیریت راهبردی منابع انسانی و سرمایه گذاری بر نظام های مبتنی بر شواهد، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت انکارناپذیر برای ارتقای عملکرد و تحقق اهداف بلندمدت سازمان ها، به ویژه در عرصه مدیریت شهری است.

کلیدواژه ها:

مدیریت ، عملکرد ، منابع انسانی ، سازمان ، مدیریت شهری