نقش ذهنیت فلسفی در فرآیند تصمیم گیری مدیران با تاکید بر مدیریت شهری

این نوشتار به بررسی ارتباط حیاتی بین ذهنیت فلسفی و فرآیند تصمیم گیری در مدیریت، با نگاهی ویژه به حوزه مدیریت شهری می پردازد. در جهان پرشتاب و پیچیده امروز، تصمیم گیری به عنوان جوهره مدیریت، نقشی محوری در سرنوشت سازمان ها و جوامع ایفا می کند. چالش های فراوان و شرایط عدم قطعیت، نیاز به تصمیم هایی سنجیده، آینده نگر و مبتنی بر تفکر عمیق را بیش از پیش ضروری ساخته است. در این راستا، ذهنیت فلسفی به عنوان یک توانمندی شناختی و روحیه ای که فرد را به جامعیت، تعمق و انعطاف پذیری در تفکر مجهز می سازد، مطرح می شود. این ذهنیت به مدیران کمک می کند تا از دیدگاهی کل نگر، مسائل را در بستر وسیع تر تحلیل کنند، پرسش های بنیادین را مطرح سازند، از قضاوت های شتاب زده پرهیز کنند و در مواجهه با آرای مخالف، سعه صدر داشته باشند. مقاله با تشریح ابعاد سه گانه ذهنیت فلسفی (جامعیت، تعمق و انعطاف) و ویژگی های همراه آن مانند تردید منطقی، کنجکاوی، ژرف اندیشی و ترقی طلبی آغاز می شود. سپس، ماهیت پیچیده تصمیم گیری، مراحل آن، شرایط مختلف تصمیم گیری (اطمینان، ریسک، عدم اطمینان) و انواع تصمیم ها (ساختاریافته/غیرساختاریافته، استراتژیک/عملیاتی) را بررسی می نماید. محور اصلی استدلال آن است که ذهنیت فلسفی می تواند کیفیت تمامی مراحل فرآیند تصمیم گیری—از شناسایی مسئله و تعریف آن تا ارزیابی گزینه ها و انتخاب نهایی—را ارتقا بخشد. این امر به ویژه در حوزه مدیریت شهری که با مسائل چندبعدی، ذی نفعان متنوع و اهداف بلندمدت رفاه عمومی و توسعه پایدار سر و کار دارد، حیاتی است. یک مدیر شهری با ذهنیت فلسفی، قادر است تصمیماتی بگیرد که نه تنها پاسخگوی نیازهای فوری باشد، بلکه هویت تاریخی، عدالت اجتماعی و پایداری زیست محیطی شهر را نیز در نظر گیرد. در نهایت، این تحلیل نشان می دهد که پرورش ذهنیت فلسفی در مدیران، سرمایه گذاری اساسی برای بهبود حکمرانی و تصمیم گیری اثربخش در تمامی سطوح، به ویژه در عرصه پیچیده مدیریت شهری است.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، ذهنیت فلسفی ، مدیر ، تصمیم گیری