نحوه برخورد با بافت های فرسوده در مدیریت شهری شهر تهران

بافت های فرسوده شهر تهران به عنوان پهنه هایی با مشکلات کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و محیط زیستی، چالش های پیچیده ای را برای مدیریت شهری ایجاد کرده اند. این مقاله راهبردهای ساماندهی این بافت ها را در چهار حوزه کلی زیست محیطی، اقتصادی، اجتماعی-فرهنگی و کالبدی دسته بندی کرده و بر لزوم اتخاذ رویکردی یکپارچه و همه جانبه تاکید می کند. مداخله در این بافت ها صرفا یک اقدام فیزیکی نبوده و ابعاد اجتماعی، اقتصادی و مدیریتی عمیقی دارد. رویکردهای صرفا کالبدی و تخریب-بازسازی بدون در نظر گرفتن ساکنان و شبکه های اجتماعی موجود، نه تنها موفق نبوده اند بلکه می توانند به گسستگی اجتماعی و تشدید مشکلات بینجامند. راهکار اصلی، گذار از نگرش کالبدی محض به سوی «توانمندسازی» بافت و ساکنان آن، با محوریت مشارکت مردمی و استفاده از ظرفیت های محلی است. موفقیت در گرو ایجاد یک چارچوب قانونی منعطف، مدیریت یکپارچه و ویژه با محوریت شهرداری، جلب سرمایه گذاری خصوصی از طریق مکانیسم های تشویقی و تامین مالی هوشمند، و توجه همزمان به احیای کالبدی، تقویت اقتصاد محلی، ارتقای سرمایه اجتماعی و حفظ هویت تاریخی است. تجارب گذشته تهران نشان دهنده ضعف در هماهنگی مدیریتی، نگرش های بخشی، سیاست زدگی و فقدان برنامه ریزی دقیق و پایدار است که نیازمند اصلاح اساسی می باشد.

کلیدواژه ها:

بافت فرسوده ، شهرداری تهران ، مدیریت شهری