کاربرد هوشمندی رقابتی در ارتقای مدیریت شهری و راهبردی برای تصمیم گیری اثربخش و توسعه پایدار شهری

این مقاله با رویکردی تلفیقی، به بررسی مفهوم هوشمندی رقابتی به عنوان یک فرآیند نظام مند، اخلاقی و تحلیلی برای گردآوری، پردازش و تبدیل داده های محیطی به دانش عملی و راهبردی می پردازد. هوشمندی رقابتی که در کسب وکارها به عنوان ابزاری کلیدی برای شناخت رقبا، پیش بینی تحولات بازار و کاهش عدم قطعیت در تصمیم گیری های استراتژیک شناخته می شود، می تواند با تطبیق در حوزه مدیریت شهری، نقش موثری در ارتقای کیفیت حکمرانی و برنامه ریزی شهری ایفا کند. از سوی دیگر، مدیریت شهری به عنوان دانش و هنر ساماندهی امور شهر با مشارکت مردم و نهادهای عمومی، با چالش های پیچیده ای در زمینه توسعه پایدار، ارائه خدمات کارآمد، عدالت فضایی و رضایتمندی شهروندان روبرو است. مقاله حاضر با تاکید بر جایگاه محوری شوراهای اسلامی شهر و روستا در نظام مدیریت شهری ایران و با استناد به اصول قانون اساسی، این پرسش را مورد کنکاش قرار می دهد که چگونه می توان با به کارگیری فرآیندها و روش های هوشمندی رقابتی، ظرفیت تصمیم گیری، آینده نگاری و پاسخگویی نهادهای مدیریت شهری (به ویژه شهرداری ها و شوراها) را در مواجهه با مسائل و فرصت های پیش رو افزایش داد. این پژوهش با مرور ادبیات هر دو حوزه، فرآیند چهارگانه هوشمندی رقابتی (برنامه ریزی، جمع آوری، تحلیل و انتشار) و ابعاد مختلف مدیریت شهری (برنامه ریزی، سازماندهی، رهبری و کنترل) را ترسیم کرده و بر ضرورت توسعه مهارت های تحلیلی، ایجاد سیستم های اطلاعاتی یکپارچه و نهادینه سازی فرهنگ یادگیری سازمانی در بدنه مدیریت شهری برای نیل به شهرهای پایدار، تاب آور و رقابت پذیر در چارچوب اسناد بالادستی مانند سند چشم انداز درسال های آتی تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، هوشمندی رقابتی ، مدیریت ، شهر