تحلیل عملکرد مدیریت شهری تهران با تاکید بر مولفه های توانمندسازی و رضایتمندی شهروندان به سمت حکمرانی اثربخش شهری

این مقاله با تاکید بر این اصل که مدیریت شهری صرفا یک تئوری یا چارچوب برنامه ریزی نیست، بلکه یک فرآیند عملیاتی و اجرایی با ارتباط تنگاتنگ با ماهیت شهر، ساختارهای اجتماعی-اقتصادی و سازمان های خدمت رسان است، به واکاوی وضعیت مدیریت شهری به ویژه در کلان شهری مانند تهران می پردازد. پژوهش حاضر با عبور از نگرش های صرفا کالبدی و سنتی، مدیریت شهری را به عنوان عامل هماهنگ کننده کلیه عناصر و ذی نفعان شهری تعریف کرده و عملکرد آن را با دو شاخص کلیدی رضایتمندی شهروندان و سطح توانمندسازی نیروی انسانی درون سازمانی ارزیابی می نماید. مقاله با مرور ادبیات مفاهیم عملکرد سازمانی (در ابعاد اقتصادی و عملیاتی) و توانمندسازی (به عنوان فرآیندی چندبعدی متشکل از مدیریت مشارکتی، تفویض اختیار و نظام پاداش مبتنی بر عملکرد)، استدلال می کند که دستیابی به رضایت شهروندان از خدمات شهری، در گرو ایجاد فرهنگ سازمانی توانمندساز و ارتقای عملکرد عملیاتی شهرداری است. با تمرکز بر شهرداری تهران به عنوان نهاد محوری مدیریت شهری پایتخت، این تحقیق نشان می دهد که علی رغم گستردگی وظایف و تلاش ها، شکافی میان انتظارات شهروندان و عملکرد درک شده وجود دارد که بخشی از آن ناشی از ضعف در مشارکت واقعی مردم، محدودیت منابع و چالش های نهادی است. یافته ها حاکی از آن است که گذار به سمت مدیریت شهری اثربخش و پایدار مستلزم تحولی اساسی در نگرش، حرکت از مدیریت دستوری به رهبری توانمندساز، نهادینه سازی ارزیابی عملکرد همه جانبه و مستمر و مهم تر از همه، ایجاد پیوند ارگانیک بین توانمندسازی کارکنان و رضایتمندی شهروندان است.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، رضایت ، توانمندی ، شهرداری ، عملکرد