تاثیر روش های تدریس فعال بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با میانجیگری خودتنظیمی یادگیری

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با تاکید بر نقش میانجی خودتنظیمی یادگیری است. با توجه به تحولات گسترده در نظام های آموزشی و ضرورت حرکت از رویکردهای سنتی به سوی شیوه های یادگیرنده محور، توجه به روش هایی که مشارکت فعال دانش آموزان را در فرایند یادگیری افزایش می دهند، اهمیت ویژه ای یافته است. روش های تدریس فعال با فراهم آوردن فرصت هایی برای تعامل، تفکر و حل مسئله، زمینه ساز ارتقای مهارت های شناختی و فراشناختی دانش آموزان می شوند. از سوی دیگر، خودتنظیمی یادگیری به عنوان یکی از عوامل کلیدی موفقیت تحصیلی، نقش مهمی در مدیریت موثر فرایند یادگیری و بهبود عملکرد آموزشی ایفا می کند. در این پژوهش، خودتنظیمی یادگیری به عنوان متغیر میانجی در رابطه بین روش های تدریس فعال و پیشرفت تحصیلی در نظر گرفته شده است. انتظار می رود که به کارگیری روش های تدریس فعال از طریق تقویت توانمندی های خودتنظیمی دانش آموزان، به بهبود پیشرفت تحصیلی آنان منجر شود. نتایج این پژوهش می تواند ضمن غنی سازی مبانی نظری حوزه آموزش و پرورش، راهنمایی عملی برای معلمان، برنامه ریزان درسی و سیاست گذاران آموزشی در جهت طراحی و اجرای شیوه های آموزشی اثربخش تر فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس فعال ، پیشرفت تحصیلی ، خودتنظیمی یادگیری ، آموزش یادگیرنده محور ، دانش آموزان.