کاوش نظری اثرات طولی یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) بر مسیرهای یادگیری عمیق

این مقاله نظری به بررسی اثرات بلندمدت یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) بر مسیرهای یادگیری عمیق دانش آموزان می پردازد و با هدف کاهش خلاهای موجود در تبیین چگونگی گذار پایدار از یادگیری سطحی به یادگیری عمیق، بر نقش تجربه های یادگیری مستمر تاکید دارد. این پژوهش که در چارچوب اصول سازه گرایی و با الهام از دیدگاه های دیویی، پیاژه و ویگوتسکی شکل گرفته است، پویایی های زمانی تحول شناختی را مفهوم سازی کرده و سازوکارهایی را برای تثبیت یکپارچگی دانش و پرورش شایستگی های انطباقی ارائه می دهد. پرسش های محوری مطالعه بر بررسی تاثیر مداخلات طولانی مدت PBL بر حرکت تدریجی به سوی یادگیری عمیق، نقش فرآیندهای تکرارشونده، داربست سازی و عوامل زمینه ای در شکل دهی مسیرهای یادگیری پایدار، و میزان توانمندی PBL در تقویت شایستگی های تاب آور در محیط های آموزشی در حال تحول متمرکز است. از منظر روش شناختی، پژوهش با اتخاذ رویکرد تحلیلی قیاسی، نظریه های کلان آموزشی را به گزاره های تحلیلی دقیق تبدیل کرده و با بهره گیری از ابزارهایی همچون منطق گزاره ای، نگاشت مفهومی، مدل سازی نموداری، استدلال دیالکتیکی، تحلیل هرمنوتیکی و نظریه سیستم ها، چارچوبی منسجم و تلفیقی ارائه می کند. این فرآیند استدلالی، با تلفیق بنیان های نظری کلاسیک و نیازهای آموزشی معاصر، به توسعه مدلی پیش بینانه می انجامد که مراحل تحول یادگیری عمیق و سازوکارهای بازخوردی پشتیبان پایداری آن را تبیین می کند. در مجموع، این تحلیل با برجسته سازی پیامدهای بالقوه بلندمدت PBL، دلالت های مهمی برای طراحی برنامه درسی، توسعه حرفه ای معلمان و سیاست گذاری آموزشی فراهم می آورد و زمینه را برای پژوهش های تلفیقی آینده در راستای یادگیری مادام العمر و عادلانه هموار می سازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر پروژه ، سیرهای یادگیری عمیق ، اثرات طولی ، سازنده گرایی ، داربست سازی شناختی ، یادگیری مادام العمر ، پایداری آموزشی.