متناسب سازی روش‎های آموزش نیایش و پرستش به کودکان با استفاده از مبانی، اصول و روش‎های تربیتی

نیایش و پرستش از نیازهای اساسی بشر است و انسان به صورت فطری به خدا و پرستش او گرایش دارد (شجاعی، عوض‎زاده، رضایی، ۲۰۱۸). نیایش و پرستش در جان آدمی جریان دارد؛ چرا که وقتی خداوند از انسان پرسید آیا من پروردگار شما نیستم؟ انسان به وضوح خداوند را پروردگار خویش خواند و گفت آری (اعراف، ۱۷۲). برای هدایت انسان در جهت فطرت خداپرستانه‎ی او باید حرکت را از دوران کودکی آغاز کنیم؛ همان‎طور که طبق روایات کودک از هفت سالگی تکلیف پذیر می‎شود، می‎توانیم به تعلیم و تربیت اسلامی او بپردازیم (باقری، ۱۴۰۱). در این‎راستا نوشتار حاضر، کوششی کاربردی-توصیفی است جهت پیش بردن اهداف تعلیم و تربیت اسلامی در زمینه پرورش قوه‎ی نیایش و پرستش در کودکان. مراتب تعلیم نیایش و پرستش، همگام با مبانی، اصول و روش‎های تربیتی است و باتوجه به هدف مدنظر می‎توان تا مراتب دلخواه پیش رفت. در زمینه نیایش و پرستش، مواردی همچون نیایش خداوند با صفاتی که مخصوص خداوند است، تسبیح خداوند از صفاتی که متعلق به پروردگار جهانیان نیست، ستایش یگانگی خداوند، دعا و مناجات، شکرگزاری و تسلیم در برابر امر پروردگار در کانون توجه قرار گرفته‎است. در نهایت نتیجه‎ی تعلیم و تربیت در زمینه‎ی نیایش و ستایش به شیوه‎ی اجرا و ابعاد شخصی متفاوت در متربیان، بستگی دارد.

کلیدواژه ها:

نیایش ، پرستش ، تعلیم و تربیت اسلامی ، کودک