تاثیر طرحواره درمانی بر شدت فعالیت بیماری در بیماران آرتریت روماتوئید

این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر سبک های مقابله ای در بیماران آرتریت روماتوئید انجام شد. روش: روش تحقیق حاضر یک طرح نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. تعداد ۳۰ نفر بیمار آرتریت روماتوئید که ملاک های ورود به مطالعه را داشتند، به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی وارد مطالعه شدند. طرحواره درمانی بر اساس مدل ریزو و همکاران انجام شد. به منظور توصیف داده ها از شاخص های آمار توصیفی و برای تحلیل داده ها از شاخص های آمار استنباطی مانند تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر، کواریانس چندمتغیری و کواریانس های یک راهه در متن مانکوا استفاده شد. یافته ها: اثربخشی طرحواره درمانی بر سبک های مقابله ای بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید پایدار می باشد. در همه سبک های مقابله ای بین گروه های مورد پژوهش تفاوت معناداری وجود دارد. بین میانگین نمرات سبک های مقابله ای مساله مدار، هیجان مدار و اجتنابی در مقایسه مراحل پیش آزمون - پس آزمون و پیش آزمون - پیگیری تفاوت معناداری وجود دارد. نتیجه گیری: انجام طرحواره درمانی برای بیماران آرتریت روماتوئید می تواند تا حدودی درد و رنج این بیماران را کاهش دهد. پیشنهاد می شود در سیاست نظام بهداشتی درمانی کشور برنامه هایی برای بکارگیری طرحواره درمانی به منظور کاهش آلام این بیماران صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، سبک های مقابله ای ، آرتریت روماتوئید