گرایش به رفتارهای پرخطر دانشجویان دختر: نقش هم نشینی مجازی و توانمندی ایگو

شیوع رفتارهای پرخطر از نگرانی های عمده جوامع بشری محسوب می شود و گرایش به آن، بالقوه زمینه ساز آسیب های مختلف جسمانی، روانی و اجتماعی است. این پژوهش در راستای تعیین نقش هم نشینی مجازی و توانمندی ایگو در پیش بینی رفتارهای پرخطر دانشجویان دختر انجام شد. پژوهش حاضر از نوع تحقیقات توصیفی- همبستگی بود. نمونه گیری به شیوه دردسترس از میان دانشجویان دختر مقطع کارشناسی دانشگاه شیراز انجام شد و در نهایت، یک نمونه ۳۰۳ نفری با پاسخ دهی آنلاین به ابزارهای پژوهشی شامل پرسشنامه های هم نشینی مجازی، پرسشنامه روانی- اجتماعی توانمندی ایگو و گرایش به رفتارهای پرخطر وارد پژوهش شد. یافته ها نشان داد که بین گرایش به رفتارهای پرخطر و هم نشینی مجازی رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد، ولی این رابطه با توانمندی ایگو منفی است. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه دلالت بر نقش معنی دار این دو متغیر در پیش بینی گرایش به رفتارهای پرخطر در میان دختران دانشجو دارد و نقش هم نشینی مجازی قوی تر است. با توجه به یافته های پژوهشی و ملاحظه محدودیت های آن، به نظر می رسد پرداختن به تعاملات اجتماعی در فضای مجازی و توانمندی مدیریت خود در راستای کاهش گرایش به رفتارهای پرخطر در میان دانشجویان دختر سودمند و کارآمد باشد. در این راستا، برگزاری کارگاه های آموزشی مناسب پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

رفتارهای پرخطر ، هم نشینی مجازی ، توانمندی ایگو ، دانشجو ، دختر