رابطه بین تجارب تجزیه ای و انگیزه اقدام به خودکشی در دانشجویان

زمینه: باتوجه به روند فزاینده پدیده خودکشی در عصر مدرن و دیجیتال برخی شواهد پژوهشی حاکی از رابطه اقدام به خودکشی با تجارب تجزیه ای است. ازآنجاکه تجزیه به عنوان عامل فراتشخیصی در پدیدآیی و تداوم طیف وسیعی از مشکلات هیجانی نقش دارد، به نظر می رسد تجزیه باتوجه به مبانی نظری و برخی شواهد تجربی در تمایل و انگیزه اقدام به خودکشی نیز نقش داشته باشد. لذا پژوهش حاضر در صدد بررسی رابطه تجارب تجزیه ای با انگیزه اقدام به خودکشی می باشد. هدف: مطالعه حاضر با هدف تعیین نقش تجارب تجزیه ای در پیش بینی انگیزه اقدام به خودکشی در دانشجویان انجام شد. روش: طرح پژوهشی این مطالعه توصیفی با روش همبستگی است. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. براساس جدول گرجسی مورگان ۴۰۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند و به پرسش نامه انگیزه اقدام به خودکشی و پرسش نامه تجارب تجزیه ای پاسخ دادند. گردآوری اطلاعات در این پژوهش با استفاده از پرسش نامه انجام گرفت. به آزمودنی ها اطمینان داده شد که هدف از اجرای این پژوهش جنبه علمی و تحقیقاتی داشته و اطلاعات آنان محرمانه می ماند؛. نتایج: تحلیل داده های حاصل با استفاده از روش آماری همبستگی و رگرسیون چندگانه نشان داد رابطه مثبت و معنی داری بین تجارب تجزیه ای و انگیزه اقدام به خودکشی وجود دارد و همچنین تجارب تجزیه ای می تواند انگیزه اقدام به خودکشی را به طور معناداری (۰۵/۰>p) پیش بینی نماید. نتیجه گیری: براساس نتایج پژوهش حاضر می توان گفت تجارب تجزیه ای نقش معنی داری در پیش بینی انگیزه اقدام به خودکشی دارد.

کلیدواژه ها:

انگیزه اقدام به خودکشی ، تجارب تجزیه ای ، دانشجویان