تاثیر طبیعت درمانی بر کاهش علائم اختلال کمبود توجه-بیش فعالی دانش آموزان مقطع ابتدایی

اکوتراپی یا طبیعت درمانی، نوعی درمان روانشناختی است که از شرق آسیا منشاء گرفته و بیان می دارد که حضور در طبیعت و استفاده از محیط طبیعی می تواند باعث ارتقای سلامت روان و کاهش شدت اختلالات روانی شود. هدف از انجام این پژوهش، بررسی اثربخشی طبیعت درمانی(اکوتراپی) بر کاهش علائم اختلال کمبود توجه-بیش فعالی دانش آموزان مقطع ابتدایی ساکن شهرستان زنجان در سال ۱۴۰۳ بوده است. این تحقیق از نوع آزمایشی، همراه با پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل است و نمونه آماری پژوهش شامل ۳۰ دانش آموز ۷ تا ۱۳ ساله مبتلا به اختلال کمبود توجه-بیش فعالی ساکن شهر زنجان بوده است. کودکان به طور تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و ۱۵ نفره کنترل قرار گرفتند. برای گروه آزمایش، ۱۰ جلسه اکوتراپی ۲ ساعته (به مدت ۵ هفته و هر هفته ۲ جلسه) در منطقه سرخ آباد زنجان انجام و برای گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای انجام نشد. هر دو گروه پیش از شروع مطالعه و پس از پایان مداخله با استفاده از دو پرسشنامه مقیاس کانرز والدین(CPRS) و مقیاس کانرز آموزگار(CTRS) از لحاظ میزان و شدت علائم اختلال کمبود توجه-بیش فعالی مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده های به دست آمده توسط نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ تجزیه و تحلیل شده و از روش های آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (تحلیل کوواریانس) استفاده شد. تجزیه و تحلیل های آماری نشان داد که طبیعت درمانی تاثیر معناداری در کاهش میزان و شدت علائم اختلال کمبود توجه-بیش فعالی دانش آموزان دارد. در پایان مداخله و در مرحله پس آزمون، تفاوت معناداری بین گروه های آزمایش و کنترل از لحاظ میزان و شدت علائم اختلال کمبود توجه-بیش فعالی وجود داشت(۰۰۱/۰=p). نتایج نشان داد که طبیعت درمانی در کاهش میزان و شدت علائم اختلال کمبود توجه-بیش فعالی مفید است. پیشنهاد می گردد روانشناسان و روانپزشکان این روش را در درمان اختلال مذکور مدنظر و مورد استفاده قرار دهند.

کلیدواژه ها:

طبیعت درمانی ، اکوتراپی ، بیش فعالی ، دانش آموزان ، زنجان