رابطه بین خودشفقتی، نشخوار خشم و همدلی و بخشش در خانواده در زنان متاهل

خودشفقتی و بخشش در خانواده یکی از فرآیندهای روان شناختی و ارتباطی برای افزایش سلامت روان و التیام آزردگی است که لازمه رشد ارتباطی، عاطفی، معنوی و جسمانی انسان است و با بیشتر شاخص های سلامت روان رابطه دارد. این پژوهش با هدف بررسی نقش میانجی نشخوار خشم و همدلی در رابطه بین خودشفقتی و بخشش در خانواده در زنان متاهل شهر رشت در سال ۱۴۰۲ صورت گرفت. روش تحقیق همبستگی است. ۲۰۰ زن متاهل مرکز روانشناختی رویش مهر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و مقیاس های پرسشنامه سنجش بخشش در خانواده توسط پولارد، اندرسون و جنینگز (۱۹۹۸)، پرسشنامه شفقت به خود توسط نف و همکاران (۲۰۰۳)، مقیاس نشخوار خشم توسط ساکودولسکی، گلاب و کرومول (۲۰۰۱) و پرسشنامه همدلی توسط دیویس (۱۹۸۳) را تکمیل نمودند. داده ها با استفاده از روش های آماری ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون و تحلیل مسیر تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که نقش میانجی متغیر نشخوار خشم در رابطه خودشفقتی با بخشش در سطح ۰.۰۱ معنادار است (P < ۰.۰۱). علاوه بر این، نتایج نشان داد که اثر غیرمستقیم خودشفقتی بر بخشش معادل ۰.۳۷۱ و اثر کل مسیر ۰.۵۹۴ است. نقش میانجی متغیر همدلی در رابطه خودشفقتی با بخشش در سطح ۰.۰۱ معنادار است (P < ۰.۰۱). علاوه بر این، نتایج نشان داد که اثر غیرمستقیم خودشفقتی بر بخشش معادل ۰.۴۲۲ و اثر کل مسیر ۰.۶۶۵ است. با توجه به یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که نشخوار خشم موجب افزایش خشم و سایر هیجان های روان شناختی منفی شده و اجازه فرآیند خنثی سازی و چارچوب دهی مجدد واکنش های منفی به تجربیات رنجش آور و جایگزین شدن آن با هیجان های مثبت که طی فرآیند خودشفقتی و بخشش صورت می گیرد را نمی دهد و در نتیجه موجب کاهش بخشش می شود.

کلیدواژه ها:

نشخوار خشم ، همدلی ، خودشفقتی ، بخشش در خانواده