مقایسه ی ادارک جهت حرکت های توهمی در کودکان با اختلال نقص توجه/ بیش فعالی، نارساخوانی و عادی

ادراک حرکت توهمی، به فرآیند استنباط حرکت غیرواقعی برای عناصر یک طرح ثابت گفته می شود. تحقیقات در زمینه چگونگی ادراک، پردازش و تفسیر توهمات بینایی در کودکان مبتلا به اختلالات عصبی-رشدی از موضوعات جذاب در مطالعه ی سیستم بینایی است. این پژوهش، ادراک حرکت توهمی را در نگاه به مجموعه ای از طرح های دارای حرکت توهمی یک سویه، در نمونه های بالینی کودکان مبتلا به اختلالات نقص توجه/ بیش فعالی (ADHD)، نارساخوانی رشدی (DD) و کودکان عادی مقایسه کرده است. پژوهش حاضر از نوع علی-مقایسه ای است و جامعه آماری پژوهش دانش آموزان در محدوده سنی ۶ تا ۹ سال شهر زنجان در سال تحصیلی ۱۳۹۹-۱۴۰۰ می باشد. با روش نمونه گیری در دسترس تعداد ۲۶ نفر (۱۴ دختر و ۱۲ پسر) از دانش آموزانی که ADHD داشتند برای گروه اول انتخاب شدند و برای گروه دوم تعداد ۱۹ نفر نارساخوان (۱۰ دختر و ۹ پسر) و برای گروه سوم تعداد ۳۵ دانش آموز (۱۷ دختر و ۱۸ پسر) از بین دانش آموزان ۶ تا ۹ سال شهر زنجان انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل ۶ تصویر دارای حرکت توهمی بود. نتایج پژوهش نشان می دهد که درصد ادراک حرکت توهمی در کودکان عادی بیشتر از کودکان دارای ADHD و در کودکان دارای ADHD نیز بیشتر از کودکان DD است. همچنین کودکان ADHD در تشخیص جهت حرکت توهمی در طرح های پیچیده، عملکرد ضعیف تری نسبت به دو گروه دیگر داشتند. این یافته ها نشان از این دارند که کودکان ADHD در توجه مداوم و پایدار به مراتب از هر دو گروه، کودکان عادی و کودکان دارای DD وضعیت بدتری دارند و این بوسیله ابزارهای مبتنی بر حرکت توهمی قابل آزمون است. این محرک ها می توانند به خوبی نقص توجه پایدار را در کودکان دارای ADHD تشخیص دهند.

کلیدواژه ها:

اختلال نقص توجه/ بیش فعالی ، نارساخوانی رشدی ، محرک های حرکت توهمی ، ادراک بینایی ، جهت حرکت توهمی