تاثیر آموزش خودآگاهی و ارتباط موثر بر سلامت روان افراد با آسیب بینایی

افراد با آسیب بینایی به دلیل محدودیت های ناشی از شرایط جسمانی خود در معرض آسیب های روانی بیشتری هستند. آموزش خودآگاهی و ارتقای توانایی برقراری ارتباط موثر، از عوامل مهم در حفظ سلامت روان و بهبود کیفیت زندگی به شمار می روند. پژوهش حاضر با هدف اثربخشی آموزش گروهی خودآگاهی و ارتباط موثر بر سلامت روان افراد دارای نقص بینایی انجام شد. در یک طرح شبه آزمایشی از نوع پس آزمون با یک گروه کنترل، ۳۰ مدد جوی نابینا و کم بینا به صورت داوطلب در دو گروه آزمایش(۱۵ نفر) و کنترل(۱۵نفر) وارد شدند. گروه آزمایش ۶ جلسه ۲ ساعته تحت آموزش مهارت های زندگی خودآگاهی و ارتباط موثر قرار گرفت.گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرد. قبل از دوره و پس از اتمام دوره، مددجویان گروه آزمایش و کنترل پرسشنامه سلامت روان ۲۸ سوالی را تکمیل کردند. نتایج حاصل از تحلیل کواریانس نشان داد که تفاوت معناداری بین عملکرد دو گروه آزمایش و کنترل در پس آزمون در نمره کل سلامت روان و خرده مقیاس ها وجود دارد.طبق یافته های این مطالعه در تمام مولفه ها به جز عملکرد اجتماعی تفاوت معناداری بین دو گروه وجود دارد. به بیان دیگر آموزش مهارت های زندگی در بهبود نشانه های بدنی، اضطراب و بی خوابی و افسردگی تاثیرگذار بوده است. این مطالعه پیشنهاد می کند که ارائه برنامه های آموزشی و ارتقای مهارت های زندگی می تواند گامی موثر در جهت بهبود سلامت روان و کیفیت زندگی افراد با آسیب بینایی باشد. بهره گیری از این آموزش ها در برنامه های توانبخشی و مداخلات اجتماعی می تواند به کاهش مشکلات روان شناختی و افزایش استقلال و کارایی این افراد در زندگی روزمره کمک کند.

کلیدواژه ها:

خودآگاهی ، ارتباط موثر ، سلامت روان ، افراد دارای نقص بینایی