عصر دیجیتال و تحول اکوسیستم رشد: نگاهی به نظریه نو-بوم شناختی

عصر دیجیتال اکوسیستم رشد را متحول کرده است. فناوری های نوین بافت های جدیدی برای رشد، بازی و یادگیری ایجاد کرده اند. بسیاری از پژوهشگران معتقدند در صورتی که در الگوی بوم شناختی برونفن برنر اصلاحاتی صورت گیرد می تواند مناسب ترین چارچوب مفهومی برای درک و پژوهش رشد انسان در عصر دیجیتال فراهم کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی و نقد مطالعات انجام گرفته تاکنون در زمینه اثرات عصر دیجیتال بر اکوسیستم رشد و شناسایی بافت های نوظهور و ویژگی های این بافت ها بود که با روش مطالعه سیستماتیک روایی انجام شد. جامعه پژوهش شامل تمامی مقاله هایی بود که با کلیدواژه های انگلیسی ["Digital age" AND "Ecological systems theory"] یا ["Technology" AND "Ecosystem"] در پایگاه اطلاعاتی ProQuest, Psych Info, Science, Scopus, Google Scholar, Science Direct در فاصله زمانی ۲۰۰۴-۲۰۲۴ انتشار یافته اند. مرور پژوهش های انجام شده در زمینه تحول اکوسیستم های رشد در عصر دیجیتال به شناسایی محیط های جدیدی از تعامل بین فرد و بافت انجامید. پیدایش میکروسیستم های مجازی و خرده نظام فناوری در اکوسیستم رشد با توجه به خصیصه های متمایزی که از میکروسیستم های فیزیکی دارند، تاثیر متفاوتی بر رشد و یادگیری افراد می گذارد. علاوه بر این، ظهور رسانه های تعاملی، ویژگی و اثرات سایر سطوح بوم شناختی رشد از جمله اگزوسیستم و ماکروسیستم ها را دگرگون کرده است که می تواند تفسیر متفاوتی از رفتار انسان ها و زندگی اجتماعی آن ها ارائه دهد. از این رو جهت گیری پژوهش ها به سمت تجدید نظر در الگوی بوم شناختی برونفن برنر پیش می رود که این امر می تواند فرایند رشد را در عصر دیجیتال بهتر تبیین کند. پژوهشگران حوزه رشد و یادگیری برای هر گونه تبیین باید همه تغییراتی را که عصر دیجیتال در اکوسیستم رشد افراد ایجاد کرده است در پژوهش های خود مد نظر قرار دهند؛ بدون آن، تصمیم ها و اقدامات سیاست گذاران، مدارس، والدین و فناوران مثمر ثمر نخواهد بود.

کلیدواژه ها:

عصر دیجیتال ، اکوسیستم رشد ، الگوی بوم شناختی ، نظریه برونفن برنر