پیش بینی سلامت روان بر اساس اضطراب تغییرات اقلیمی و سازگاری: یک مطالعه پیمایشی در شش استان ایران

این پژوهش با هدف بررسی نقش اضطراب تغییرات اقلیمی و سازگاری در پیش بینی سلامت روان در شش استان ایران انجام شد. روش پژوهش حاضر توصیفی و همبستگی از نوع تحلیل رگرسیون بود. جامعه ی آماری پژوهش تمامی مردم شش استان در معرض تغییرات اقلیمی خوزستان، هرمزگان، ایلام، کرمان، سیستان و بلوچستان و خراسان جنوبی در سال ۱۴۰۳ بودند. از میان این افراد، ۱۵۰۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های سلامت روان فرم کوتاه (نجاریان و داوودی، ۱۳۸۰)، پرسشنامه اضطراب تغییرات اقلیمی (هاگ و همکاران، ۲۰۲۱) و پرسشنامه سازگاری (سهرابی و سامانی، ۱۳۹۰) استفاده شد. تحلیل داده ها در دو بخش توصیفی و استنباطی با بهره گیری از نرم افزار SPSS۲۴ و با استفاده از روش تحلیل رگرسیون همزمان انجام گرفت. نتایج این پژوهش نشان داد که متغیر اضطراب تغییرات اقلیمی با سلامت روان رابطه معکوس و معنادار و سازگاری با سلامت روان رابطه مستقیم و معنادار داشتند (۰۱/۰>p). همچنین، تحلیل رگرسیون همزمان مشخص کرد که مجموعا ۴۱ درصد از واریانس سلامت روان توسط متغیرهای پیش بین قابل پیش بینی است. این نتایج نشان می دهند که افزایش سازگاری فردی و کاهش اضطراب مرتبط با تغییرات اقلیمی می تواند به حفظ و ارتقاء سلامت روان کمک کند. همچنین، نتایج تحلیل رگرسیون نشان می دهد که متغیرهای پیش بین توانسته اند بخش قابل توجهی از تغییرات سلامت روان را تبیین کنند، که اهمیت توجه به این عوامل در برنامه های پیشگیری و مداخلات روان شناختی را نمایان می سازد.

کلیدواژه ها:

اضطراب تغییرات اقلیمی ، سازگاری ، سلامت روان