رابطه بین روان رنجوری، خودکارآمدی و احساس تنهایی در دانش آموزان

احساس تنهایی را یک تجربه عاطفی ناخوشایند و یک پریشانی مزمن می دانند که از تعارضات ارتباطی بین فردی و کاستی هایی در روابط اجتماعی شخص ناشی می شود. احساس تنهایی، هم می تواند یک تجربه زندگی و هم بالقوه آسیب زا باشد. یافته های پژوهشی بیانگر آن است که احساس تنهایی یک عامل سبب شناختی در سلامت و بهزیستی جمعیت های گوناگون است و پیامدهای آنی و درازمدت جدی در بهداشت روانی دارد؛ لذا با توجه به نقش عوامل مختلف در بروز احساس تنهایی، درک متغیرهای مرتبط با آن از اهمیت برخوردار است. مطالعه حاضر با هدف بررسی نقش میانجی گری خودکارآمدی در رابطه روان رنجوری با احساس تنهایی در دانش آموزان دختر انجام شد. پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر ایلام بود. به منظور انجام پژوهش حاضر تعداد ۲۵۰ دانش آموز دختر به شیوه نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند و پرسشنامه های خودکارآمدی، روان رنجوری و احساس تنهایی در اختیار آن ها قرار گرفت. داده ها به وسیله نرم افزار SPSS و آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیری به روش بارون و کنی مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که متغیرهای پژوهش دوبه دو با یکدیگر همبستگی معنی داری دارند. به علاوه نتایج تحلیل رگرسیون چندمتغیری نیز تایید کننده نقش میانجی گری خودکارآمدی در رابطه روان رنجوری با احساس تنهایی در دانش آموزان دختر بود. روابط مستقیم و غیرمستقیم روان رنجوری با احساس تنهایی نشان می دهد که این رابطه تا اندازه ای به دلیل متغیر خودکارآمدی است. از جمله عواملی که در ارتباط با احساس تنهایی با هدف بهبود سلامت روان می تواند نقش مهمی داشته باشد، خودکارآمدی در افراد است. لذا توجه به این عامل در زمینه بهبود راهکارهای مرتبط با کاهش احساس تنهایی بسیار حائز اهمیت است.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، روان رنجوری ، احساس تنهایی