تاثیر سبک رهبری بر رضایت از مسیر حرفه ای با نقش میانجی خردمندی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سبک رهبری بر رضایت از مسیر حرفه ای با نقش واسطه ای خردمندی (مدیریت حکیمانه) انجام شده است. در این مطالعه، سبک رهبری به عنوان متغیر مستقل، رضایت از مسیر حرفه ای به عنوان متغیر وابسته، و خردمندی به عنوان متغیر میانجی در نظر گرفته شده است. جامعه آماری پژوهش شامل ۳۰۵ نفر از کارکنان صندوق الحسنه امداد ولایت ایران بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی – پیمایشی از نوع همبستگی است. از آنجا که هدف پژوهش بررسی روابط بین متغیرها و آزمون نقش میانجی خردمندی در ارتباط بین سبک رهبری و رضایت شغلی می باشد، از رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) استفاده گردید. مدل پژوهش مبتنی بر رویکرد معادلات ساختاری بوده و از نرم افزار AMOS برای آزمون فرضیه ها استفاده شده است. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه چندعاملی رهبری (MLQ) با ۳۶ گویه در سه بعد اصلی شامل رهبری تحول آفرین، رهبری تبادلی و رهبری عدم مداخله گر استفاده شد. رضایت از مسیر حرفه ای با پرسشنامه ای ۵ سوالی بدون بعد سنجیده شد. همچنین برای سنجش خردمندی، پرسشنامه ۴۰ سوالی وبستر با پنج بعد (تنظیم هیجانی، دلبستگی به تجربه، بازتاب، گشودگی، و رشد شخصی) به کار گرفته شد. پاسخ ها بر اساس مقیاس پنج گزینه ای لیکرت تحلیل شدند. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که سبک رهبری تاثیر معناداری بر رضایت از مسیر حرفه ای دارد و خردمندی نقش میانجی معناداری در این رابطه ایفا می کند. این یافته ها می توانند به مدیران سازمان ها در جهت ارتقاء رضایت شغلی کارکنان از طریق بهبود سبک رهبری و پرورش خردمندی کمک شایانی نمایند.

کلیدواژه ها:

سبک رهبری ، خردمندی (مدیریت حکیمانه) ، نقش میانجی ، منابع انسانی ، رضایت از مسیر حرفه ای