نقش تغییرات در مسیرهای سروتونرژیک و دوپامینرژیک مغز در پاتوژنز اختلال افسردگی اساسی

اختلال افسردگی اساسی (Major Depressive Disorder – MDD) یک اختلال خلقی پیچیده و ناتوان کننده است که میلیون ها نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می دهد. این بیماری با طیف وسیعی از علائم روان شناختی و جسمی از جمله خلق وخوی افسرده، از دست دادن علاقه یا لذت (آنهدونیا)، تغییر در الگوهای خواب و اشتها، و کاهش انرژی مشخص می شود. درک مبانی نوروبیولوژیک MDD، به ویژه نقش انتقال دهنده های عصبی، برای توسعه درمان های موثر حیاتی است. فرضیه مونوآمین، که برای دهه ها نظریه غالب در زمینه پاتوژنز افسردگی بوده است، بر اهمیت انتقال دهنده های عصبی مونوآمین، به ویژه سروتونین (۵-HT) و دوپامین (DA)، تاکید دارد. این مقاله با اتخاذ رویکردی نوروشیمیایی-روانشناختی، به بررسی جامع نقش تغییرات در مسیرهای سروتونرژیک و دوپامینرژیک مغز در پاتوژنز MDD می پردازد. ما شواهد مربوط به ناهنجاری های هر یک از این سیستم ها را به صورت مجزا، و همچنین تعاملات پیچیده بین آن ها را، که در شکل گیری علائم بالینی افسردگی نقش دارند، مورد بحث قرار خواهیم داد. هدف این مقاله، ارائه یک دیدگاه یکپارچه از چگونگی مشارکت اختلال در تنظیم این دو سیستم کلیدی در مسیرهای بیماری MDD و پیامدهای آن برای استراتژی های درمانی آینده است.

کلیدواژه ها:

اختلال افسردگی اساسی ، سروتونین ، دوپامین ، پاتوژنز ، نوروشیمی ، روانپزشکی