بررسی اثر بخشی آموزش مهارت های اجتماعی – هیجانی بر اضطراب جدایی کودکان با مشکلات دلبستگی

رشد و تکامل کودکان در جاده سلامت و مسیر طبیعی همیشه یکی از دغدغه های جوامع بشری بوده است. همه انسان ها در طول زندگی، ترس و اضطراب را به عنوان دو هیجان طبیعی و اصلی تجربه می کنند. ترس ها و اضطراب ها، انسان ها را بر آن وا می دارد که از خود رفتارهایی برای بقاء خود نشان دهند. محرک هایی که در انسان ترس و اضطراب ایجاد می کند در طول جریان رشد تغییر می کند. اضطراب جدایی شایع ترین اختلال اضطرابی در کودکان است. اضطراب جدایی بخش نسبتا معمولی از رشد اولیه کودک است. پژوهش حاضر به بررسی اثربخشی آموزش یادگیری اجتماعی– هیجانی کودکان قوی بر اضطراب جدایی کودکان دارای مشکلات دلبستگی صورت گرفت. روش پژوهش حاضر به لحاظ ماهیت و محتوای کاری، به روش نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون- پس آزمون با یک گروه کنترل و دوره پی گیری اجرا شد در خصوص آموزش یادگیری اجتماعی- هیجانی بر اضطراب جدایی کودکان با مشکلات دلبستگی صورت گرفت. جامعه آماری این پژوهش را کودکان پیش دبستانی دارای مشکلات دلبستگی شهر اردبیل تشکیل می دهند که ۳۰ نفر به صورت تصادفی انتخاب شده و ۱۵ نفر در گروه آزمایشی و ۱۵ نفر در گروه کنترل قرار گرفت. ابزار های اندازه گیری شامل برنامه مداخله یادگیری اجتماعی – هیجانی، مقیاس سنجش اضطراب جدایی – نسخه والدین (SAAS-P) و برای آزمون فرضیات تحقیق از آزمون تحلیل کواریانس استفاده شد. نتایج به دست آمده نشان دادند که آموزش برنامه اجتماعی – هیجانی باعث کاهش ابعاد اضطراب جدایی (ترس از تنها ماندن، ترس از رها شدن، ترس از بیماری جسمی و نگرانی درباره رویدادهای خطرناک) کودکان دارای مشکلات دلبستگی شد(۰۵/۰≥P). در نتیجه قابل بیان است که آموزش برنامه اجتماعی – هیجانی تاثیر مثبتی معناداری بر کاهش اضطراب جدایی کودکان دارای مشکلات دلبستگی داشته و باعث بهبود مشکلات دلبستگی می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های اجتماعی- هیجانی ، اضطراب جدایی ، کودکان ، مشکلات دلبستگی