طراحی الگوی عملکرد شرکت صنایع غذایی رضوی بر اساس مزیت رقابتی با نقش تعدیل گری اندازه کسب وکار و سرمایه در گردش

امروزه کسب وکارها برای دستیابی به عملکرد برتر و ماندگاری در بازارهای رقابتی، بیش از هر زمان دیگری نیازمند بهره برداری اثربخش از ظرفیت های رقابتی خود هستند. یکی از مهم ترین این ظرفیت ها، مزیت رقابتی است که می تواند به طور مستقیم بر ارتقای عملکرد کسب وکار اثرگذار باشد. کسب وکارهایی که قادرند از طریق تمایز در محصولات، خدمات، فرایندها و یا نوآوری جایگاهی منحصربه فرد در بازار کسب کنند، معمولا به عملکرد بالاتری دست می یابند و از ثبات بیشتری در محیط های پرتلاطم برخوردار می شوند. یافته های این پژوهش نشان می دهد که مزیت رقابتی نه تنها نقش محوری در ارتقای عملکرد ایفا می کند، بلکه شدت اثرگذاری آن به شرایط زمینه ای هر کسب وکار نیز وابسته است. به ویژه، اندازه سازمان و میزان سرمایه در گردش به عنوان متغیرهای تعدیل گر می توانند رابطه بین مزیت رقابتی و عملکرد را تقویت یا تضعیف کنند. به عبارت دیگر، حتی اگر کسب وکاری دارای مزیت رقابتی باشد، در صورت برخورداری از اندازه کوچک یا محدودیت در سرمایه در گردش، توانایی بهره گیری کامل از این مزیت برای بهبود عملکرد کاهش می یابد. در مقابل، کسب وکارهای بزرگ تر با پشتوانه مالی قوی تر قادرند مزیت های رقابتی خود را به فرصت های واقعی برای ارتقای عملکرد تبدیل کنند. در نهایت، پژوهش حاضر بر اهمیت مزیت رقابتی به عنوان عامل کلیدی در موفقیت کسب وکارها و نیز بر نقش زمینه ای اندازه سازمان و سرمایه در گردش تاکید دارد. این نتایج بیانگر آن است که مدیران باید علاوه بر توسعه و حفظ مزیت های رقابتی، به ظرفیت های ساختاری و مالی سازمان نیز توجه ویژه ای داشته باشند تا بتوانند مسیر رشد، نوآوری و بقای پایدار را در بازارهای پیچیده و رقابتی امروز تضمین کنند.

کلیدواژه ها:

مزیت رقابتی ، عملکرد کسب وکار ، اندازه سازمان ، سرمایه در گردش